Dad's letter

#8 – De dag van vertrek voelde als een verademing

  • By
  • 18 september 2018

Na een jaar  te hebben overgeslagen om op vakantie te gaan had ik er zoveel zin in. Onze eerste vakantie als gezin van 5! Oké, dat klopt niet helemaal, want we waren met in totaal 12 man. Mijn ouders namen ons  (en zusje met haar man en 3 kinderen) namelijk mee omdat zij 35 jaar getrouwd zijn dit jaar. De keuze was gevallen op het Griekse eiland Zakynthos.

We hadden er dus ontzettend veel zin in en stonden dan ook te trappelen toen het moment daar was. Dit betekende trouwens wel dat we om 3 uur ‘s nachts moesten opstaan. Bij voorbaat zagen we de eerste beren al op de weg. Maez die sliep net een beetje door, dus hoe zal dit gaan verlopen? Over de twee oudsten maakten we ons niet druk, die gaan prima op hun adrenaline. Maar het frappante was, is dat Maez 2 minuten voor de wekker zelf wakker werd.. en vrolijk ook! Dit was dus een goed begin.

Als stap 2, de vliegreis ook zo gaat dan hoor je ons niet klagen! De vliegreis duurt ongeveer  3 uurtjes en aangezien Maez een beetje op mij lijkt, kan zij absoluut niet stil zitten. Mentale voorbereiding komt lichtelijk op gang. Al met al geef ik de vliegreis op de heenweg een 6,5. Vooral het eerste uur wist ze niet wat ze met zichzelf aan moest en kon ze haar ei niet kwijt. Ze had namelijk op Schiphol (zal je altijd zien) in de wagen een uur geslapen, ze zat dus vol energie! Halverwege de vlucht kroop ze heen en weer over het gangpad en het laatste uurtje viel ze in slaap en konden we een beetje rusten.

Aangekomen op locatie, spullen uitgepakt en we kunnen genieten  van de zon, zee & strand! (Toch?)
De oudste 2 hebben zich prima (meer dan!) vermaakt en hebben we echt geen omkijken naar gehad. Naar eigen zeggen hebben zij een super vakantie gehad.
Maez was daarentegen toch echt wel even een ander gevalletje. Vanaf de eerste nacht (waar ze elk uur wakker werd) werd het steeds erger. Ze sliep de nachten gewoon heel slecht, overdag eigenlijk ook niet zoals we waren gewend, en daardoor werd ze dus ook steeds chagrijniger. De eerste paar dagen denk je van, ze moet even acclimatiseren, ik bedoel, ga bij jezelf na, dan heb je dat ook. Maar de piek hadden we toch wel bereikt aan het begin van week 2, toen ze ook nog koorts rond de 39 graden er boven op kreeg en continu aan haar oren zat.

Na een hele dag weg te zijn geweest van dokter tot aan de medische kliniek, hadden we echt zoiets van, laat het alsjeblieft snel over zijn deze vakantie want genieten kunnen we gewoon niet meer, niet zoals we ons hadden voorgesteld. Laat ik voorop stellen dat we natuurlijk niet dachten dat het een mega chill en relaxte vakantie zou zijn, maar dit was wel het andere uiterste. Gelukkig waren mijn ouders en zusje er die zich af en toe ontfermde over Maez, zo konden we bijvoorbeeld heel even samen de zee in, of onze tijd aan de twee grote meiden spenderen. Die twee hebben zich prima vermaakt hoor, maar onze eigen gevoel, dat we hun te weinig aandacht hebben kunnen geven, is zo naar en frustrerend.
Ondanks alles hebben we tot op zekere hoogte wel echt geprobeerd om te genieten. Maar ik hoop toch wel dat het in de toekomst iets soepeler zal gaan.

Het moment dat we terug gingen kwam als een verademing. Niks is zo klote als dat 1 van je kids ziek wordt. En waar het aan lag? Ik kan nu wel tig dingen roepen, maar uiteindelijk weet je het niet. Met zo’n kleintje die niet kan praten is en blijft het gissen. De vliegreis terug geef ik trouwens een 9! Onze meid heeft van de 3 uur vliegen, 2,5 uur geslapen en dat half uurtje dat ze wakker was zat ze rustig bij mama op schoot. En je zal het misschien niet geloven, maar eenmaal voet op Nederlandse bodem gezet en dat zielige arme meisje knapte in 1 keer helemaal op.. hoe dan vraag ik mezelf af?!

Ik houd het op heimwee..

Groetjes,
The Dad

No Comments Found

Leave a Reply