Dad's letter

#9 – Alsof de wereld onder je voeten vandaan wordt getrokken

  • By
  • 25 oktober 2018

Het begon als een normale dag, kindjes naar school en ik door naar mijn werk naar een vestiging in Oisterwijk. Ik begin altijd met een lekker bakkie koffie en een praatje met de mensen daar. De klus afhandelen en door naar de volgende vestiging. Voordat ik ga rijden check ik altijd even mijn telefoon. Dit keer zie ik 1 oproep gemist “mama” gevolgd door een WhatsApp bericht “Kun je mij even bellen”. Ze wilt vast even snel iets vragen of er is wat met Maez, is wat ik dacht. 

Toen ik haar terugbelde waren haar woorden “Hey jongen niet schrikken (inmiddels voelde ik mijn hart bonken in mijn keel) maar ze hebben een vlekje op mijn longen gevonden. De huisarts is niet echt positief en ik moet zo langs komen”.

Ik wist eigenlijk direct hoelaat het was aangezien mijn moeder altijd een steevaste roker is geweest. Geweest, want ondanks dat ze altijd zei “Ik stop pas met roken als ik in een kist lig”, is ze 4 maanden geleden gestopt. Zo trots dat ze dit voor elkaar kreeg, en dan dit.. een nachtmerrie. 

Het is eigenlijk niet te omschrijven wat er echt door me heen ging. Maar ik kan je wel vertellen dat het voelt alsof de wereld onder je voeten vandaan wordt getrokken. Ik zat in de auto en mijn gedachten dwaalde af. Hoelang heeft ze nog, hoelang kan ik nog samen zijn, hoelang kan zij nog de kleinkinderen lekker knuffelen en zien opgroeien? Die gedachten maken me gek, verdrietig en eigenlijk ook heel erg eenzaam. Het nummer ‘Beggin you’ van Madcon kwam voorbij en de tranen rolde over mijn wangen. Dit kan niet, niet nu, eigenlijk nooit niet!

Ik ben van mijzelf vrij nuchter en meestal wel positief, ook op dit moment. Natuurlijk moest ik de eerste klap samen met mijn gezin/familie verwerken en laten bezinken. Ieder op zijn eigen manier. Mijn zusje is heel emotioneel en mijn vader daarentegen erg stil en afwezig. Ik merk aan mijn moeder dat ze bang is. Aan de manier waarop ze haar kleinkinderen knuffelt en dat ze graag iedereen om haar heen wilt hebben. Ik weet niet waarom, maar ik denk in alles dat het goed komt, ook nu.

Het eerste gedeelte (PET-scan, CT-scan, biopsie, etc.) van een hele lange weg hebben we nu achter de rug en weten we wat het plan van aanpak wordt. Hoewel we wisten dat er een vlekje zat, was er nog niet voor 100% bevestigd dat het longkanker was. Maar als dit dan toch word bevestigd is het wederom een klap in je gezicht. Mijn moeder heeft longkanker. Het ‘goede’ nieuws (in het slechte nieuws) is, is dat er geen uitzaaiingen zijn. Uiteindelijk zal het operatief verwijderd worden. 

Omdat de tumor op een plek zit waar het dichtbij de zenuwen zit, en dus gevaarlijk is om direct te opereren, zal ze eerst chemo behandelingen en bestralingen moeten ondergaan. Een lange weg, maar zolang deze weg maar zorgt dat het te verwijderen valt. Dat mijn moeder haar kleinkinderen kan zien opgroeien. 

Ik merk aan mijzelf, dat nu ik dit zo schrijf, er misschien wel wat makkelijk over praat en denk, maar dit doe ik vooral om positief te blijven. We moeten er voor gaan. Hoe sterker wij zijn voor mijn moeder, hoe sterker zij zal zijn.

Het word een lange en zware weg, maar als iemand dit kan dan is het mijn moeder. Wij zullen er zijn als ze het moeilijk heeft en nodig heeft. Wanneer dan ook.

Misschien zullen sommigen nu denken waarom ik dit deel met een stel ‘vreemden’, maar ik krop dingen op, een binnenvetter, en vooral niet iemand die graag over zijn emoties praat. Op deze manier kan ik het toch kwijt. 

Groetjes,
The Dad

4 Comments

  • Annelies

    Het voordeel van iets moeilijk te delen is dat ze nu in heel veel mensen hun gedachten zit. En als we met zen alle positieve vibes naar jullie toe sturen komt alles zeker goed! Veel liefde voor jullie allemaal!

    Reply
  • Kim

    Aah mooi geschreven.
    Heel veel kracht en sterkte!

    Reply
  • Mill

    S H A R I N G I S C A R I N G ♡

    Heel veel sterkte en pas goed op elkaar !

    Reply
  • Nikki

    Moeilijk om dit te lezen maar erg knap van je! Ik heb helaas het zelfde meegemaakt met mijn eigen moeder, ook longkanker. Gelukkig heeft jouw moeder geen uitzaaiingen, dat is goede hoop! Veel sterkte. gr

    Reply

Leave a Reply