Dad's letter

#2 – Toen ik op mijn 21e vader werd

Dat ik jong vader wilde worden heb ik altijd al geweten, maar of ik er klaar voor was op het moment dat dat gebeurde?

13 jaar geleden kreeg ik voor het eerst te horen dat ik vader zou worden en dat kwam aan als een grote shock. Ik was 21 jaar en zat in de bloei van mijn leven. Het bestond vooral uit naar school gaan, uitgaan, met vrienden afspreken en dacht aan alles behalve aan vader worden. Ik was hier toch totaal niet klaar voor? Mijn eerste reactie op het nieuws was misschien niet de juiste. Maar ik dacht alleen maar aan het feit dat ik ons kindje niks te bieden had. Niet nu. Ik had geen baan, geen eigen plek. En dit is toch niet hoe ik het voor ogen had.

Maar ik weet het nog als de dag van gisteren dat we in het ziekenhuis zaten om de eerste echo te maken. Dit omdat we moesten weten hoe ver we in de zwangerschap stonden. Op het scherm bonkte dat kleintje hartje als een gek te keer, en dat deed dat hartje al 3 maanden lang. De knop was gelijk om en ik zei tegen mijzelf “dit komt goed”. Ik stop met school, ik ga aan het werk en we zoeken ons eigen plekje. Ik ben zelf ook zo’n ‘grote’ jongen geweest om ‘hem’ er in te hangen, dan moet ik nu ook mijn verantwoordelijkheid nemen.

Maar toen, toen moest ik het nog aan mijn ouders vertellen, en dat is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen.
Mijn moeder, dat ging nog wel, maar mijn vader, de liefheid zelve en ieder zijn vriend, heeft (zo voelde dat) een jaar lang niet tegen mij gesproken. Dat gevoel, het was alsof de wereld onder mijn voeten vandaan zakte. Toen snapte ik niet dat mijn vader zich zo uitte tegenover deze situatie. Maar nu wel. Als ouder zijnde heb je een bepaald beeld voor ogen hoe jij ze wilt klaar maken voor de maatschappij, net als dat ik dat nu ook heb voor mijn dochters. En ik zou er nu ook niet aan moeten denken dat een van mijn dochters op een jonge leeftijd thuis komt met het nieuws dat zij zwanger is. Je ziet het altijd anders en beter voor je kinderen dan dat jij zelf hebt gedaan.

Maar als dat wel zou gebeuren, komt het uiteindelijk ook wel weer goed. Zo ging dat ook bij ons. Wij zijn als familie heel close en zullen elkaar nooit laten vallen. We zijn met zijn drieën bij mijn ouders ingetrokken en konden daar net zolang blijven totdat wij onze eigen plekje hadden gevonden. Dit leek een goed plan maar niks was minder waar. We leefden met 2 gezinnen onder 1 dak en onze dochter had opeens 2 vaders (ikzelf en opa) en 3 moeders (oma, mijn zusje en haar echte moeder). Je kunt je voorstellen dat er onderling irritaties ontstonden, want hoe je het went of keert, iedereen voelt zich toch verantwoordelijk.

Helaas liep uiteindelijk de relatie met de moeder van mijn dochter stuk. Om verschillende redenen ging het niet meer en was het voor iedereen beter dat wij uitelkaar gingen. En daar ging ze dan. Mijn dochter van 1 jaar oud, met al haar spulletjes de deur uit met haar mama. Dat moment staat op mijn netvlies gebrand. Mijn hart huilde en het voelde alsof ik had gefaald. Maar toch is het de beste beslissing geweest die wij voor onze dochter hebben gemaakt. Je doet en moet tenslotte alles doen in het belang van je kind.

Ik denk dat veel mannen in mijn situatie en leeftijd misschien wel hadden gezegd “aju, het is prima zo. Ik kan weer mijn eigen leven lijden”. Maar ik ben heel blij dat ik dat niet heb gedaan en ik sinds die dag (en nog steeds) mijn verantwoordelijkheid heb gepakt. Want door mijn dochter(s) heeft het leven voor mij pas echt een betekenis gekregen.

Groetjes,
The Dad

No Comments Found

Leave a Reply