Dad's letter

#3 – Geen kinderen meer voor mij

Ik heb altijd gezegd dat ik na mijn 30-ste geen kinderen meer wilde. De reden hiervan is, omdat ik jong vader wilde worden zodat ik alles met ze kan doen en hopelijk zo lang mogelijk van ze kan genieten.

Vòòr mijn zelf gezette ‘deadline’ had ik twee prachtige dochters, maar ineens betrapte ik mijzelf er op dat het zo’n twee jaar geleden, toen ik inmiddels 31 was, toch weer begon kriebelen. En ik moet je zeggen, deze kriebels waren meer bij mij aanwezig dan bij mijn vrouw. We hadden het er wel eens over, want die nieuwsgierigheid blijft toch, althans, bij ons. Maar we waren ook alweer vier jaar uit de luiers, de korte nachten lagen achter ons en we konden gaan en staan waar we wilden. Daarbij kwam, het huis waar we nu in wonen had ook eigenlijk helemaal niet de ruimte om mogelijk uit te breiden.

Maar goed, ik denk dat we dat moment allemaal wel kennen, dat wanneer je beiden opgaat in de ‘heat of the moment’ en je die ‘regenjas’ vergeet om te doen. Tja, je zou denken, hé een keertje kan geen kwaad. Maar ik had het inmiddels kunnen weten. Ik schiet meestal met scherp. Stiekem was ik gelijk enthousiast, maar durfde dit niet goed te uiten omdat mijn vrouw gelijk heel veel beren op de weg zag en dacht aan hoe we dit zouden gaan doen. Het duurde even voordat we beiden op die roze wolk zaten en samen konden genieten van iets onwerkelijks, want hoe je het went of keert, het blijft een wonder.

De zwangerschap verliep eigenlijk best goed, net als de bevalling (makkelijk praten voor een man). Maar wat een respect krijg je dan voor je vrouw. Vrouwen zijn toch echt wel het sterkere  geslacht! Drie dochters, man, man, man, wat een feest. De grijze haren doen al hun best om door te komen. Ik vind het namelijk wel zoeken naar die balans van de aandacht verdelen. Elke keer opnieuw denk ik, doe ik niemand te kort? Geef ik wel de liefde die ze alledrie nodig hebben? Het is zo makkelijk om te denken dat de twee oudsten zich wel redden en het allemaal wel snappen want ze zijn oud genoeg toch?!

Ik ben er nu wel achter gekomen dat je juist de twee oudsten net zoveel, misschien wel meer aandacht moet geven, want hún leventje staat op zijn kop, en is veranderd. En in principe hebben zij daar niet voor gekozen. Dus het zijn niet zij die zich aan moeten passen, maar wij. Het is verdomd moeilijk maar misschien is dat gewoon mijn eigen gevoel wat in de weg zit. Gelukkig zijn wij thuis heel open over alles en praten we heel makkelijk met elkaar. We proberen dingen uit te leggen en durven ook te vragen wat de meiden er van vinden. Het is niet altijd het antwoord waar je op hoopt, maar het is wel duidelijk, zonder poes pas zoals kinderen zijn.  Zo weten wij waaraan we moeten werken om uiteindelijk samen nog verder omhoog te kunnen klimmen.

Inmiddels weten we nu allebei zeker, team Bóné is compleet!
We hebben samen besloten dat ik me laat ‘helpen’ om het hoofdstuk ‘gezinsuitbreiding’ definitief af te sluiten. Ondanks verhalen van anderen dat het maken van zo’n afspraak vrij stroef gaat op jonge leeftijd, was het bij mij zo gepiept en kon ik vrijwel direct terecht. In het ziekenhuis kreeg ik bij het voorgesprek nog wel even de vraag of ik het zeker wist. Waarop ik antwoorde dat het mooi is geweest. Ik heb drie prachtige en gezonde dochters, het is goed zo. “Maar stel dat 1 van je dochters komt te overlijden wat dan?” Oké, slik, die komt binnen. Maar vervolgens leg ik wederom uit dat ik volledig achter mijn keuze sta.

Toen ik mij meldde bij de balie voor de ingreep, kreeg ik even het besef dat het hierna wel echt definitief is. Geen kindjes meer, geen mogelijk zoontje, nee helemaal klaar. Dat gevoel was best eventjes raar en werd er toch wel soort van emotioneel door. Ik heb gelukkig heel lang over deze beslissing nagedacht en uiteindelijk is dit een juiste beslissing waar ik/wij achterstaan. De ingreep zelf stelt echt heel weinig voor en binnen 20 minuten sta je weer buiten. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik tijdens de ingreep even buiten westen ging. Ik denk dat ik mij toch te druk maakte over de hele situatie. Maar het is goed zo. We zijn compleet.

Groetjes,
The Dad

No Comments Found

Leave a Reply