Dad's letter

#4 – De liefde voor je kind

Het blijft toch iets unieks en apart dat vanaf moment èèn de liefde voor je kind er gelijk is, zonder dat je ze eigenlijk kent. Alsof er bij de geboorte een knopje ‘aan’ word ingedrukt.

Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik met de begin periode niet zo veel heb. Ze slapen, eten, slapen, eten én je mag een aantal keer de luier verschonen. Mijn vrouw die bouwt al 9 maanden een hele band op met ienie mini maar ik, ik mag af en toe tegen een buik aan praten en me handje erop leggen. Wanneer ik dan een schopje voelde hield ik mezelf maar voor dat ze ook dol graag eens contact had met mij in plaats van alleen met haar moeder. Voor mij persoonlijk vind ik het pas leuk worden als ze echt wat reacties terug geven en je niet bang hoef te zijn dat ze door midden breken, al moet ik zeggen dat ik bij Dyem en Maez daar niet echt bang voor hoefde te zijn met hun 4,5 kilo bij de geboorte.

En dan knipper ik met mijn ogen en zijn mijn kids zo 12 jaar, 6 jaar en 8 maandjes. De tijd vliegt en dat besef is door de oudste twee des te meer. Even met je neus op de keiharde realiteit worden gedrukt. Nu ik ouder word, en zo ook de meisjes, heb ik soms het gevoel dat ik er niet altijd alles uit heb gehaald. Komt het dan misschien toch omdat ik jong vader ben geworden? Tyra begint nu echt een dame te worden met alle vormen die daarbij horen. Ik werd hier laatst best emotioneel van, ik heb geen idee waarom maar mijn vader hart sloeg een paar keer over en er speelde een soort schuld gevoel op. Had ik maar..

Wat ik nu vooral merk aan mezelf is dat ik bij Maez meer kan en wil genieten van alles. Begrijp me niet verkeerd, ik heb ook zeker genoten van de jongere jaren van Tyra en Dyem, maar nu achteraf besef ik dat het zo veel meer had gekund.
Áls ik dus iets over kon doen dan had ik nóg meer genoten van alle kleine dingetjes die de meisjes deden.

Maar één ding is een feit, het vaderschap is het allermooiste wat er is! Het brengt zo veel mooie dingen met zich mee. De liefde die je krijgt is ontzettend puur en echt. De knuffels zijn heerlijk en met zoveel warmte. De woorden die ze zeggen zijn zo eerlijk (soms té) en onbevangen. Ik wil nog zo, zo, zo lang van ze genieten en ze dicht bij me houden, hun hele leven lang. Maar ik weet ook dat er een dag komt dat ik ze los moet laten. Ik hoop dat als het moment daar is, ze weten dat wat er ook gebeurd, hoe klein of juist iets groots, iets moois of juist iets slechts, ze altijd bij me terecht kunnen, want ik zal er altijd voor ze zijn.

Papa houdt van jullie.

Groetjes,
The Dad

No Comments Found

Leave a Reply