Dad's letter

#5 – Ze dachten dat ik profvoetballer zou worden

Mijn familie dacht dat ik het zou maken als profvoetballer..

Ik was als kleine jongen een echte drukte maker en 1 ding werdt al gauw duidelijk, ik zou gaan voetballen. Het kon ook haast niet anders met een familie zoals ik die heb. Je kunt wel zeggen dat ik geboren ben op het voetbalveld. Ik was 5 jaar toen ik begon met voetballen en het bleek al heel snel dat ik aardig wat talent had. Op mijn negende mocht ik uitkomen voor de grootste club van Nederland namelijk Ajax.

Het is fantastisch wat je daar mee maakt, en dat al op zo’n jonge leeftijd. Alles is geregeld, van kleding tot aan begeleiding. En dan heb ik het nog niet over de buitenlandse toernooien (Italië, Spanje, Engeland, Mexico). Het klinkt natuurlijk allemaal prachtig, maar de medaille heeft ook een andere kant. Niet alleen mijn wereld stond op zijn kop en had maar 1 doel, dat van mijn ouders, en niet te vergeten mijn zusje, ook. Ik maar ook zij hebben veel moeten opgeven. Geen verjaardagen (moest altijd optijd naar bed), goed op je voeding letten, mijn ouders die 6x per week met mij mee gingen naar training en mijn kleine zusje die er achter aan hobbelde. Ze had niks anders gezien dan een voetbalveld. Je kunt je niet voorstellen wat voor een impact dat heeft gehad.

Uiteindelijk allemaal voor een goed doel, tenminste dat was de bedoeling. Na 6 jaar moest ik Ajax op mijn 15de verlaten omdat men dacht dat ik niet goed genoeg was. Misschien was dat ook wel zo. Er word van je verwacht dat je je mannetje kunt staan en zo nu en dan je mond open trekt. Ik was daar gewoon te lief voor. Ik ben niet iemand die op de voorgrond wil staan, toen niet en nu ook niet (alleen als mijn vrouw mij dwingt).

Enkele jaren later kreeg ik toch nog een kans. FC Groningen in het hoge noorden, 17 jaar oud. Daar ging ik dan zonder papa, mama en zusje helemaal alleen van maandag tot en met vrijdag in een internaat. Uiterlijk 22.00 uur in bed, geen televisie, volle focus op de wedstrijd van zaterdag om daarna voor 1 of soms 2 dagen terug te keren naar mijn veilige basis bij mijn ouders en zusje. Het was lastig en zwaar, maar iedereen om mij heen wist het zeker, ik ging het maken als profvoetballer!

Ik heb dit een jaar volgehouden maar ik kon mij niet aarden. Ik miste het thuisfront, mijn vrienden, mijn eigen omgeving. Ik zat voor mijn gevoel gevangen. Ik had een eigen huisje ik mocht elke dag eten in een restaurant. Alles werd geregeld, zolang ik maar hetgeen deed waar ik goed in was, achter een bal aan rennen.

Van de vrijheid die ik had maakte ik uiteindelijk misbruik. 18 jaar, in de bloei van mijn leven, midden in een van de grootste studentensteden van Nederland. Die dingen gingen niet lekker samen. 3x per week was ik in het nachtleven te vinden. Op zich niks mis mee, maar als je moet voetballen op zaterdag en je komt vrijdags om 05:00 thuis dan weet je dat dat niet lang goed zal gaan.

De leiding van FC Groningen en ik hebben toen ook besloten om afscheid te nemen van elkaar. Ik moet eerlijk zeggen dat er toch wel een last van mijn schouders af viel. Niet meer die druk hebben van het moeten. Gewoon weer thuis zijn, waar ik mij het beste voel. Maar last van heimwee naar die, toch ook wel, mooie tijd, had ik wel.

Heb ik spijt? Zo wil ik het niet noemen. Misschien op financieel gebied wel. Wie weet wat voor carrière ik had kunnen hebben. Maar voor de rest eigenlijk niet. Het heeft geen zin om te denken in, “wat als”. Ik ben van mening dat alles gebeurd met een reden. Ik heb vanaf mijn 18de tot nu een goed leven en ik geniet volop van andere dingen en dat is me zoveel meer waard. Ik weet zeker dat ik het had kunnen maken, maar aan de andere kant denk ik (weet ik eigenlijk wel zeker) dat ik er gewoonweg niet voor ben gemaakt. En weet je, ik zeg ook altijd tegen mijn vrouw. “Als ik het wel had gemaakt dan had ik jou nooit ontmoet”. En dat had ik natuurlijk voor geen goud willen missen ;-).

Groetjes,
The Dad

No Comments Found

Leave a Reply