Daily faye

Een beetje trots

  • By
  • 14 maart 2018

Je hebt van die mensen die altijd wat hebben. De ene week is het hun pink, de andere week hun arm en als je vraagt hoe hun weekend was, spat de negativiteit er van af. Ik kan dit 9 van de 10 keer prima van mij af laten glijden. Ene oor in andere oor uit. Maar als je na de zoveelste keer komt aanzetten met dat je zo moe bent omdat je arm zo vervelend aanvoelde vannacht, dan breekt toch wel mijn klomp.

Het liefst had ik willen schreeuwen, “Ik heb al 6 maanden chronisch slaap te kort maar mij hoor je toch ook niet?”. Begrijp me niet verkeerd, je mag best af en toe eens klagen, dat doen we allemaal. En op zijn tijd is dat ook verdomd lekker. Maar continu jezelf een potje zielig vinden, en altijd maar lopen klagen vind ik gewoon bokke irritant.

Ik sta er eigenlijk zelden bij stil, maar als ik dat wel doe, verbaas ik mijzelf soms eigenlijk ook wel met hoe ‘ fit’, ja, nee niet als in sport fit maar qua gemoedstoestand, ik er nog bij loop. Niet dat ik nou zo’n zwaar leven heb hoor, maar als ik het allemaal een beetje opsom denk ik “Ja, ik doe het toch maar wel mooi even”. Zelf voor gekozen daar niet van, en alles wat ik doe, doe ik met vol overgave en liefde, en daar hoef ik echt geen schouderklopje voor, maar neemt niet weg dat het af en toe flink aanpoten is.

Afgelopen week zat er zo’n dag bij dat ik ‘savonds in bed best een beetje trots was op mijzelf. Ik werkte die dag tot 3 uur op kantoor en 4 uur moest ik bij mijn nieuwe werkgever zijn om mijn contract te tekenen. Feest momentje wel! Niet dat ik het echt heb kunnen ‘vieren’ want ter die moest plotseling overwerken en dat kon wel eens een latertje worden. Goed, prima kan gebeuren. Verbazingwekkend werd ik er niet eens chagerijnig om. Het zei zo. Enige vervelende vond ik, is dat ik zo laat (voor mijn doen) de kindjes kon ophalen. Ter had de auto dus ik was geheel afhankelijk van het OV, joy! Gelukkig stond mijn schoonvader, samen met Dyem mij op te wachten op het station om vervolgens Maez van de opvang halen. Normaal gesproken krijgt Maez om half 6 haar groentenhap thuis, maar nu was ik er  ‘pas’ om kwart voor 6. Ik ben er dan zo eentje die met een pak schuldgevoel zit en voor mij zie dat ze helemaal alleen op de crèche zit en elk kindje wordt opgehaald en alleen zij als enige verblijft. En wat denk je? Ja hoor, ze was het laatste kindje op de opvang. Ja, nee dat helpt niet lekker mee aan mijn loeder moeder gevoel. En ik weet het, niks zieligs aan maar dat is nou eenmaal hoe ik het voel. Dus. Kids in de bak en volgas naar huis.

Thuis smeer ik gauw een broodje voor Dyem zodat de ergste honger even is gestild en het warm hapje op voor Maez. Ondertussen gaat de bel en ook onze derde meid is thuis. Gelukkig had ik een makkelijk maaltje op het menu staan, en konden wij ook gauw aan tafel schuiven. Na het eten helpen Tyra en Dyem mij heel pittig om Maez in badje te doen. Maez vind badderen fantastisch en dat uit zich in een mega waterballet en een moeder met enkel nog een panty aan, een bh, uitgelopen mascara en zeiknat haar. Het aankleden gaat altijd gepaard met 100 verschillende dingen aangeven om haar te vermaken zodat ze het niet op krijsen zet. Dyem is ondertussen ook onder de douche gesprongen en Tyra vermaakt Maez zodat ik een sprintje kan maken, nog steeds in enkel een panty en bh en alle gordijnen nog open, maar maakt verder niet uit, naar beneden om de fles klaar te maken. Het moment van fles geven is niet alleen een rust moment voor haar maar ook voor mij. Goed, one kid zo goed als ‘down’ nu de anderen nog. Het fijne is, is dat de meiden elkaar allemaal afwisselen. Eerst Maez, dan Dyem en als laatste Tyra, waardoor ik met allemaal een momentje heb, heerlijk! Om half 9 liggen ze alle drie in bed en spring ik achter de laptop. Ik heb een  ‘zakelijk’ telefoontje, werk nog wat dingetjes af, ruim de keuken op, draai een wasje, zet de spulletjes klaar voor morgen en om kwart over 10 hoor ik manlief binnen komen. Met een doos chocolade, om toch nog even mijn job te vieren. We praten elkaar nog eventjes bij over de dag en liggen na 11en in bed. Moe maar voldaan. En dus best wel een beetje trots.

En ik vind dat je dat best mag zijn op jezelf. We leggen de lat vaak erg hoog voor onszelf en vinden het allemaal maar gewoon wat we doen. En zo voelt het ook, maar neem jezelf niet voor lief. Sta ook eens stil, en spreek jezelf wat lieve woorden toe. Vind jezelf niet zielig, maar haal kracht uit het positieve en wees daar trots op. Want vrouwen, ik heb het al eens eerder gezegd,  ik vind ons niet raar.. maar bijzonder! Bijzonder hoe wij  kunnen functioneren onder welke omstandigheden dan ook. Bijzonder hoeveel kracht wij in ons lichaam hebben en waar wij allemaal toe in staat zijn. Bijzonder, dus heb jezelf lief.

Foto gemaakt door: JustNicole Photography

No Comments Found

Leave a Reply