Daily faye

Hoe mijn kraamweken er uit zagen

  • By
  • 16 november 2017

De kraamweken zijn officieel voorbij en we mogen van die zogezegde roze wolk afkomen. Maar eigenlijk vind ik de term ‘roze wolk’ enigszins geromantiseerd als je het mij vraagt. 

Voor diegene die mij volgen weten misschien wel dat onze Maez sinds haar geboorte vrij onrustig was. Zelf dachten wij er in eerste instantie niet zo veel achter want wij zijn er ook al weer 6 jaar tussen uit en alles voelde weer helemaal als nieuw. Maar toen wij merkten dat ze toch best weinig sliep en veel huilde dachten wij, dit klopt niet.

Wij zijn toen gaan bijhouden wat ons opviel en toen wij dit zo opsomde bleek alles te wijzen naar ‘verborgen reflux’. – Voeding wat omhoog komt maar vervolgens weer word doorgeslikt waardoor ze het zuur krijgen.- Arme ziel. En ja, op een gegeven moment ook wel arme papa en mama. Want als je kind niet lekker in zijn/haar vel zit, zit jij dat ook niet. Punt.

Enfin, na wat bezoekjes bij de huisarts, kinderarts en osteopaat, kunnen we nu zeggen dat ze het, wat betreft de reflux, zo veel beter doet. We zien een vrolijker en relaxter meisje en kunnen tussen de bedrijven door echt zoveel meer genieten. Maar ik moet ook heel eerlijk bekennen, ik vind het op sommige dagen ook echt wel pittig. En het lijkt haast wel een taboe om dat eerlijk te bekennen.

Maar ik heb huilend met Maez in mijn armen gestaan op het moment dat Ter de deur achter zich dicht trok om weer voor het eerst naar voetbal trainen te gaan. Huilend op het bed van Dyem gezeten omdat ik onze 1 op 1 tijd zo ontzettend miste en nog harder gehuild toen Dyem mee huilde omdat ze het allemaal zo goed begreep. Machteloos voelde ik mij toen Maez net op het moment dat Dyem naar bed moest, het op krijsen zette en ik het naar bed gaan ritueeltje naar mijn gevoel  moest ‘afraffelen’. Ik had momenten waarbij ik mezelf zielig vond (ja zielig ja). Ik mij mezelf niet meer voelde want mezelf douchen en voeden voelde als laatste prioriteit met een stinkwalm uit mijn muil en rondom mijn lijf als vervolg. Ik snakte naar even tijd voor mijzelf maar tegelijkertijd kon en wilde ik mijn kinderen niet alleen laten. En dan mijn man, die erg zijn best deed om zoveel mogelijk ‘over te nemen’ wanneer hij thuis kwam maar ik het niet altijd toeliet want ik dacht, hij werkt, voetbalt, straks trekt ‘ie het niet. Kijk wij vrouwen zijn wel wat gewend, maar mannen? Maar vervolgens wel de volgende dag snauwen dat ik ‘alles’ heb gedaan en hij niets hoeft te doen. Mezelf gek maken met het idee dat hij inmiddels wel op mij uitgekeken moet zijn met hoe ik er uit zag. Elke dag hetzelfde kloffie, charmante pampers aan mijn reet geplakt, kon alleen maar praten over hoeveel Maez had gescheten, of Dyem haar broodtrommel had leeggegeten, dat ik geen kracht had om te koken dus laat staan in de lampen hangen. Die arme jongen heeft een paar zware jongens in zijn broek hangen. En daar zal hij nog wel even mee moeten lopen want ‘je girl’ is ook al weer ongesteld. Ja fakking ‘hormonsters’. Welkom.

Ja ik kan wel zeggen dat ik die eerste weken best wel eens als heftig (heftagh) heb ervaren. Maar in the end weegt het niet op tegen de mooie momenten. Een poezelig cliché, maar zo waar. 1 lach op het gezicht van de meisjes en ik kan de hele dag weer aan (soort van ?). Elke dag op tijd aan de eettafel zitten, de kindjes in bed krijgen en zelf douchen is winning. Een uurtje (of 2) op de bank zitten met ter is date night 2.0. En uitgebreid mijn haren kunnen wassen en fatsoenlijk mijn reet afvegen op de toilet zijn mijn zen momentjes. En misschien door dit verhaal zullen jullie mij niet geloven, maar ik zou dit alles voor geen goud willen missen, want het blijft onwerkelijk dat die mini mensjes van mij zijn en onbeschrijfelijk hoeveel ik van ze houd.

No Comments Found

Leave a Reply