Samen delen

Joëlle: “Ik werd met de dag onzekerder”

  • By
  • 29 oktober 2018
In de rubriek ‘Samen delen’ wil ik iedereen de kans geven om zijn of haar verhaal te delen. Verhalen waar we onszelf in herkennen, wat ons inspireert, misschien wel motiveert, waar we kracht uit kunnen halen of een taboe mee kunnen doorbreken. Ik ben benieuwd naar jouw verhaal, want elk verhaal is uniek en bijzonder. Samen delen, samen sterk.

“Ik was altijd een heel gelukkig persoon”

Ik stond positief in het leven, genoot er van om met andere mensen te zijn en was altijd in voor leuke dingen. Sinds mei 2008 mag ik samen zijn met een heerlijke kerel, met een super goed gevoel voor humor, waarmee ik in het “oh-zo-mooie” Alkmaar woon. Ik werk als juf in het onderwijs en kon hier echt mijn geluk in vinden. In september 2014 werd ik voor het eerst moeder van een prachtige dochter en in juni 2016 mocht ik ook voor de tweede keer moeder worden, maar deze keer van een fantastische zoon.

Toch werd ik na de geboorte van mijn zoon steeds onzekerder. Waar onze dochter poepiemakkelijk was en met 4,5 week doorsliep, was onze zoon het tegenovergestelde. Hij huilde veel, sliep ‘s nachts slecht en spuugde enorm veel. Na dik een jaar kwamen we er eindelijk achter dat dit een lactose intolerantie was en na 1,5 jaar sliep hij eindelijk een nacht door. Toen hij 11 weken was, had ik een koemelkallergie al aangekaart bij zowel het consultatiebureau als de huisarts, maar dit werd wegewuifd. Achteraf denk ik: had ik maar doorgezet en m’n gevoel gevolgd, dat had hem heel veel pijn en ons heel veel slapeloze nachten gescheeld. Maar dat geheel terzijde. 

Doordat het allemaal niet zo vlekkeloos verliep, begon ik met de dag ongelukkiger en onzekerder te worden. Ik werd kribbig, kon weinig hebben van mijn kinderen en was enorm moe. Ik ben altijd een perfectionist geweest, wil altijd alles goed doen. En met altijd en alles, bedoel ik écht altijd alles. Ik kon dit niet, schoot tekort op verschillende vlakken. Ik werd niet alleen steeds onzekerder over het moederschap, maar begon me ook druk te maken om andere dingen. Mijn werk, maar ook wat andere mensen van mij zouden vinden. Op een gegeven moment maakte ik me zelfs druk over wat ik in mijn mandje had liggen in de supermarkt. “Wat zullen die mensen wel niet denken van die reep chocola die ik nu koop” of “Ik koop nu geen groenten, straks denken ze dat ik dat nooit eet”. Echt belachelijk natuurlijk, maar zet die gedachten maar uit. Iedereen kon op dat moment tegen mij zeggen dat ik het super deed op m’n werk, of dat ik zo’n goede moeder was, of dat ik er zo fantastisch uit zag en dat ze zoveel respect voor me hadden dat ik zoveel afgevallen was, maar ik voelde het gewoon zelf niet. Ik geloofde het niet en dacht dat mensen het alleen maar zeiden om aardig te zijn, maar dit niet meenden.

Het onzeker zijn nam met de dag toe, leek wel. Tot het moment dat ik voor de zoveelste keer in tranen was, deze keer tijdens een gesprek met mijn directrice van school. Er moest iets gebeuren en snel ook.

”Er moest iets gebeuren en snel ook”

Vanaf januari ben ik naar een psycholoog gegaan. Iemand bij wie ik mijn ei kwijt kon. Ze stelde vragen waar ik echt over na moest denken, waar ik soms ook geen antwoord op kon geven. Ze stelde, samen met mij, een plan van aanpak op, vroeg wat mijn doel was. Mijn doel was weer gelukkig zijn. Kunnen genieten van dingen en boven alles: mezelf weer terug vinden.

Ik heb lijstjes voor mezelf moeten maken, waarbij ik mezelf moest beoordelen op verschillende punten. Vervolgens moest ik mijn vriend dit ook laten doen, waardoor ik inzag dat ik écht geen slechte moeder was. Ik heb mijn collega’s moeten interviewen, waarbij het helemaal niet ging om de antwoorden die ze gaven, maar om het feit dat ik zou inzien dat zij tegen dezelfde dingen aanliepen. Ook zij zijn onzeker en ook zij maken fouten. Ik moest opdrachten uitvoeren, waardoor ik zou inzien dat de dingen waar ik me van tevoren druk om maak, niet zouden gebeuren. Door mijn verhaal te delen met anderen, kreeg ik veel herkenning in mijn verhaal. Ik heb geleerd weer te genieten van alles, maar vooral van de kleine dingen. Want door de kleine dingen te waarderen, ben je veel vaker gelukkig. De grote dingen zijn natuurlijk ook belangrijk, maar zoveel zeldzamer dan de kleine. Het zonnetje, de glimlach van je kinderen, of je opa van 88 die zit te genieten wanneer hij bij je komt eten. Lieve dames, maar ook heren. Als je niet gelukkig bent, zoek hulp. Het is geen teken van zwakte, je bent juist sterk als je ziet dat je het niet alleen kan. Je bent niet egoïstisch als je op zo’n moment aan jezelf denkt. Jij bent het belangrijkste wat er is. Pas als jij gelukkig bent, kan je je geluk delen met alles en iedereen om je heen. Pluk de dag en vier het leven. Dat doe ik ook!

Geschreven door: Joelle Keur
Afbeelding: Unsplash

Heb jij ook een bijzonder verhaal wat je graag met ons wilt delen? Stuur mij dan een e-mail.
Uiteraard mag het verhaal ook anoniem gedeeld worden.
Samen delen, samen sterk. 

No Comments Found

Leave a Reply