Daily faye

Mijn bevallingsverhaal

  • By
  • 9 november 2017

25 augustus zou ik bevallen, van een meid én ze zou op mij lijken. Ja, dat vertelde de droom mij bij 15 weken. What the F was I thinking?! 

Ik had een week voor de 25e een date night gepland, want ja dat zou voorlopig wel de laatste zijn. Maar vanwege drukte moesten we deze verzetten en besloten we te daten op de 25e. Ik vond het risky dat snap je, want stel je voor dat mijn vliezen braken tijdens het eten van die gamba’s en ik mijn toetje niet zou kunnen eten. Laat me tenminste een goede bodem leggen voordat ik mag gaan baren. Maar met dat toetje is het goed gekomen want op een paar goede krampen na, was ik er heilig van overtuigd dat het fikse voorweeen waren, maar het bleek dat ik gewoon even goed naar de toilet moest, bleef het aardig stil.

Omdat Dyem meer een dreumes was bij de geboorte dan een baby en ze mij eigenlijk te lang hebben laten lopen (41 weken en 5 dagen) met als gevolg dat de hele boel al flarden lag daar op de beneden verdieping, stond ik er op om even wat vroeger te beginnen met strippen (oftewel: de boel rijp maken). Jawel hoor strippen op 7 september, mijn verjaardag en inmiddels 39 weken zwanger, stond genoteerd. Ik bleek 2 cm ontsluiting te hebben en was dus goed te strippen. Het kon 3 kanten op gaan; of het gaat doorzetten binnen 24 uur, of het rommelt maar verder niks of de laatste optie, er gebeurd precies niks. Nou hier werd het wat gerommel maar verder niks, joy!

Donderdag 14 september was oorspronkelijk mijn uitgerekende datum en dat werd gevierd met nog een stripbeurt. We zaten op een goede 3cm ontsluiting maar goed daar heb je geen drol aan als de weeen uitblijven, dus het werd weer afwachten. Na een telefoontje met de verloskundige (wat tevens ook een vriendinnetje is van me), besef ik mij ineens dat ik de kleine vrij weinig heb gevoeld en dat terwijl ze altijd zo druk is. Ze wilt toch graag even een hartfilmpje laten maken en een echo en dus rijden we rond 23.00 naar het ziekenhuis en zal je net zien, is de spruit ineens erg bewegelijk. Om de controle af te maken, maken ze een echo, maar dan is het 15 minuten lang stil beeld. Top! Ik moet morgen ochtend weer terug komen ondanks het goede hartfilmpje.

Thuis kruip ik mijn bed in met wat krampen, regelmatig maar prima te doen. Rond 2en bel ik toch de verloskundige want ondanks dat ze prima te doen zijn kan ik er toch niet van slapen. Ze komt langs om te voelen maar ik zit nog steeds op die 3 cm. Ik moet de tijd tussen de krampen in de gaten houden en bellen als de krampen erger worden. Ondertussen spring ik onder de douche in de hoop dat ik vervolgens nog even mijn slaap kan pakken. Eenmaal in bed beginnen de krampen sneller achter elkaar te komen en besluit nu toch maar om Ter wakker te maken. Samen lopen we te timen en ik merk dat de krampen toch wel wat pittiger worden en ik ze begin weg te puffen. Okay, this thing is on!

Inmiddels is het 04.45 en we bellen mijn schoonouders dat het gaat beginnen. Tegen 5en zijn ze bij ons thuis zodat onze meisjes gewoon lekker in hun bedje kunnen blijven liggen en wij naar het ziekenhuis kunnen. 05.30 komen we aan in het ziekenhuis en krijgen we de bevallingssuite met bad, wat een feest! Alsof mijn lichaam beseft dat we op het goede adres zijn om te baren want ineens zijn die krampen on fire.

Terwijl ik een aantal pogingen doe om te plassen, want bevallen met een lege blaas schijnt beter te zijn, belt ter mijn ouders en Omi om te zeggen dat hét gaat gebeuren. De verloskundige besluit rond 06.00 mijn vliezen te breken, oftewel, jetzt geht los! Nou en los was het. Hallo weeenstorm. Welkom rugweeen. Niet.te.doen.

Pauze was er niet bij, en de juiste positie om ze op te vangen ook niet. Ik heb elke stoel in de kamer gehad, elk kastje, leuninkje, skippybal en zelfs de douche. Dat bad heb ik gelaten voor wat het was, want bij het idee alleen al werd ik kotsmisselijk. Na 2 uur ging ze dan eindelijk kijken hoeveel ik was opgeschoten.. 4,5 cm. Are you Kidding me?! Anderhalve fucking centimeter?! Ik kijk Ter aan “Ik kan niet meer, ik heb 0 pauze, ik ben kapot”. En hoe erg ik hoopte dat Ter zou zeggen “Schat stop maar ik neem het van je over” zei hij “Dit kan jij, jij kunt dit aan, je doet het hartstikke goed” En dus moest ik met mijn goede gedrag de boel nog even een uurtje aankijken. Ik heb een uur lang tegen mijzelf gezegd, je kan dit, dit is straks allemaal voorbij en probeerde vooral de focus te leggen op hoe ze straks in mijn armen zou liggen en dit zo weer vergeten zou zijn.

En jawel hoor, we zitten na dat uur op 8 cm. Dit is goed nieuws mensen, dit geeft moed en motiveert me om door te gaan. Jammer genoeg blijf ik hangen op de 9 cm en moet ik op mijn zij gaan liggen om die laatste cm er bij te krijgen. Nou, ik dacht dat ik dood ging, there, I said it, ik dacht dat ik dood ging. Niet op te vangen op je zij, liggend op een bed. Weg was die warmte zak in mijn rug die de pijn enigszins wat verlichtte, weg was de kracht onder mijn voeten maar we moeten doorrrrrr.

“Ik kan het nu echt niet ophouden, het voelt alsof ik moet poepen”. Ter en de verloskundige moeten lachen. Eindelijk! Ik voel persweeen. Even voor de duidelijkheid, bij Dyem heb ik nauwelijks tot geen persweeen gevoelt dus this was all new to me! Het was inmiddels 11.00 en ik mocht gaan persen. God non de juu, wat is dat een verademing en wat ging me dat goed af (mag ook gezegd worden). Ineens dacht ik niet dat ik dood ging maar, het moet er uit! En er uit kwam ze, op 15 september om 11.04 (fakking snel of niet dan?!) is onze dochter Maez Shay Bóné geboren. 4 kg schoon aan de haak! Welkom polder baby. Man, man, man, wat een wonder (en vergeten we nu maar gauw dat de boel is ontploft van onder).

Ontzettend emotioneel werd ik en ook ter. We keken elkaar aan en we hebben het gewoon weer geflikt. Nou ja, vooral ik, maar zonder hem had ik het niet gekund, moet ik ook eerlijk in zijn. En wat wilden we graag onze trots delen met onze familie, maar hoe snel Maez kwam, hoe langzaam ik weer opgelapt was. Mijn placenta kwam niet direct mee en na veel duw werk en wat persen kwam deze er na 20 minuten ook uit. Onderwijl bleef ik vloeien en bleek dat mijn baarmoeder niet wilde krimpen. Na twee prikjes in mijn benen deed de baarmoeder nog niet wat het moest doen en zaten we inmiddels op een liter bloedverlies. Vanaf dat moment werd ik medisch en stond de hut vol met verplegers. Ik kreeg een infuus met medicijnen, ijzer en wat hecht werk om de boel te fixen en na twee uur mochten dan eindelijk onze meisjes binnen komen. Emo momentje wel, want die koppies van die meiden.. goud waard!

Oh en de status nu? M’n borsten hangen, m’n doos is stuk, maar jezus wat een geluk!

6 Comments

  • Roosmarijn

    Wat een leuk mens ben je! Gewoon een lekker nuchter verhaal en precies zoals het is. Lov it!

    Reply
    • Faye

      wat lief en leuk om te horen! Dank je wel X

      Reply
  • Samantha

    Ik moet februari gaan bevallen voor het eerst en je heerlijk eerlijke verhaal zorgt alleen maar ervoor dat ik een reëel beeld heb… en er vreemd genoeg… zin in heb! Laat ons vriendje maar komen!!!!

    Reply
    • Faye

      Ahhh leuk om te horen! Nou spannend he. Geniet nog even van de laatste loodjes. Liefs

      Reply
  • Inge

    (H)eerlijk verhaal…

    Reply
    • Faye

      Dank je wel! X

      Reply

Leave a Reply