Samen delen

Antoinette: “Onze scheiding kwam aan als een schok”

  • By
  • 7 mei 2018
In de rubriek ‘Samen delen’ wil ik iedereen de kans geven om zijn of haar verhaal te delen. Verhalen waar we onszelf in herkennen, wat ons inspireert, misschien wel motiveert, waar we kracht uit kunnen halen of een taboe mee kunnen doorbreken. Ik ben benieuwd naar jouw verhaal, want elk verhaal is uniek en bijzonder. Samen delen, samen sterk.

“Waarom scheiden? Jullie leken het perfecte plaatje.. “

Scheiden, hoe vaak hoor je het? Het blijft een gek iets, een taboe weet ik niet. Het is vooral iets ongrijpbaar en de onwetendheid over hoeveel impact het heeft op ons als mens.

De buitenwereld dacht het perfecte plaatje te zien. Leuke mensen om te zien, prachtige kindjes erbij, voetballende man op hoog niveau en ik een meisje-meisje die van make-up en kleding houdt. Ik kan dus lekker veel verhullen! Maar het perfecte plaatje, dat is wat mensen zien, willen zien en waar ik zelf ook schuldig aan ben. Waar heel veel mensen schuldig aan zijn om het perfecte plaatje schetsen op onder andere social media. Het uit elkaar groeien, het veel (heel veel) apart doen en steeds meer van elkaar vervreemden wist niemand, alleen intimi viel het op. Het was onomkeerbaar geworden.. “het” was weg. Verdrietig maar waar.

En voor je het weet zit je in een spiraal waar geen houden meer aan is. Als je kinderen hebt probeer je alles, echt Alles! Dus de mooie zin “mensen gaan zo makkelijk en snel uit elkaar tegenwoordig” gaat niet overal op. We hebben het echt geprobeerd. Maar het was op. Wij waren niet mean to be! Niet meer. We gaan “scheiden”, een woord die ik niet graag koppelde aan mezelf, mijn dochters en mijn leven, maar het moest.

Ondertussen bleef ik doorgaan met mijn platform en zagen mensen vooral de plaatjes van mij in outfitjes nog voorbij komen. Heel oppervlakkig, maar vooral voor mij heerlijk om te doen. Als je in een heftige tijd zit, moet je dan meteen in het zwart rondlopen? Of mag je je passie niet meer uitvoeren? Nee, ik bleef moeite doen om dichtbij mezelf te blijven. Ik voelde mij beter als ik moeite deed er leuk uit te zien. Er pas later achter komend dat ook dan mensen juist weer een reden hebben tot praten. Ineens ging het ook rond in ons dorp. “Ze gaan scheiden” “Wie van de twee zal vreemd gegaan zijn?”. Mensen zeiden het mij gewoon in de supermarkt! Vroegen of mijn ex vreemd gegaan was omdat ze mij vaak thuis zagen en zijn auto er niet vaak stond. Pijnlijk! Waarom moet er iets ergs gebeuren om te scheiden? Kan het niet echt op zijn? Waar halen mensen het lef vandaan?

“Het is vallen en opstaan”

Dus.. Scheiden en alles regelen. Ik ben vaak, heel vaak ‘gevallen’ in deze tijd, en dan realiseer je je dat er een stuk minder mensen om je heen staan die je willen helpen met opstaan. Misschien omdat zij het ook moeilijk vinden? Misschien omdat ik de tijd en kracht gewoonweg niet had om erom te vragen? Ik was zo druk om mezelf opnieuw te vinden en vooral druk m’n koppie boven water te houden, want het huis moest verkocht worden, ik moest iets nieuws vinden voor mezelf en de meisjes, mijn werk ging door en vooral moest ik extra rennen voor mijn dochters want daar was veel verdriet en dus extra zorg en aandacht nodig.

Opnieuw beginnen en jezelf afvragen of alles nog wel goed zal komen. Dochters die zo klein zijn en zoveel veiligheid verdienen en ineens dat niet meer hebben. Ik ben stuk gegaan. Verdriet voor en van mijn meisjes. Mijn ex-man en ik hebben altijd 1 doel gehad en dat is het geluk van de meisjes. En ik kan ook zeggen van elkaar, want ik wil oprecht dat hij gelukkig is en andersom geldt dat ook. Natuurlijk zijn er nog wel eens discussies, maar we komen er altijd uit omwille van de kinderen en elkaar!

Ik begon opnieuw, zette 20 stappen terug in een kleine beneden-huurwoning met 2 dochters en merkte dat mijn oudste erg veel verdriet had, maar er moeilijk over kon praten, dus ben op zoek gegaan naar de beste kindertherapeut die er is en hier alles op alles voor gezet om haar weer fijn te laten leven. “Verdriet mag er zijn” werd mij vaak gezegd. Oh, dat vond ik heftig. Verdriet mag er zijn? Nee, daar ben ik het niet mee eens. Als je kind valt wil je de pijn al wegnemen. Ook ik wil mijn dochters onbezorgd laten opgroeien en niet op een leeftijd van 6 en 4 al laten kennis maken met scheiden, verdriet, gemis, verlaten. Jaloers keek ik soms naar foto’s van kinderen van vrienden.. jaloers is het woord niet, want ik gun dit niemand maar god wat gunde ik mijn dochters ook onbezorgdheid en niet dit!

“Altijd dat ene scherpe randje”

Ook moest ik ineens heel snel leren loslaten, want daar gingen mijn dochters dan op zondag naar hun papa toe. Het gevoel wat ik heb als ik de auto zie weg rijden met verdrietige meisjes erin, snijdt nog steeds dwars door mij heen. Niet dat ze verdrietig zijn omdat ze naar hun papa gaan, maar verdrietig omdat ze mij gaan missen. Mijn jongste dochter is een kletsmajoor en deelt al haar gevoelens, dus als een meisje van 4 je zegt “mama ik mis jou zo als ik naar papa moet en als ik naar jou ga mis ik papa ook weer, ik moet altijd iemand missen”.. Nou dan ga je kapot van binnen.

En nog steeds, we zijn nu heel een tijd verder en ik heb het iedere keer weer opnieuw. Iedere keer als mijn dochters weggaan en ik ze uitzwaai of gedag zeg, voel ik mijn tranen opkomen. Natuurlijk probeer ik ook echt even me-time in te plannen en geniet ik daar ook echt van, maar er zal altijd dat ene scherpe randje zijn. Dit is mijn zere plek, mijn zwakte, en er is niets wat ik eraan kan doen.

Kwestie van los laten, dat moet iedere moeder leren, maar ik dus verdomd vroeg. ‘As we speak’ zijn ze weg en weet ik dat ze genieten en plezier maken, maar ik weet niet meer wat ze precies doen, wanneer, waar, het steekt. Dat blijft! Al is het maar een dag of twee dagen dat ze weg zijnen bellen we ook nog met elkaar. Mijn dochters en ik, dat is groots, dat gaat zo diep. Dus als zij het hebben over de ouders van de vriendin van mijn ex (snap je het nog) vind ik het gek dat ik ze niet ken. Wat logisch is natuurlijk, maar gek. Mensen spelen dus een rol in het leven van mijn meisjes maar ik ken ze niet! Dat is moeilijk. Iets waar ik moeilijk mee om kan gaan, misschien herkennen meer gescheiden moeders dit?

“De leeuwin in mij”

De vriendin van mijn ex-man, ik moest er in het begin niets van weten. Ik dacht IK ben de moeder van de meisjes en niemand die die rol ook gaat herpakken of daarvan in de buurt wil komen. Noem het de leeuwin in mij. De tijd verstrijkt en de meisjes praten over haar. Haar die ik niet ken. Ik wilde haar ook leren kennen. Wij hebben geen co-ouderschap, want ze zijn 1 dag in de week bij hun vader en dus ook bij haar, maar toch.. opvoeden doe je samen! Dus heb ik toch een mail gestuurd en gevraagd of ze wilt lunchen, ik had na een jaar behoefte mezelf voor te stellen aan haar en wilde haar leren kennen.

Ik weet nog dat een vriendin mij na de lunch vroeg hoe t was met die #$%^&*…. Ik moest lachen, want hey, mijn vriendin zit in mijn “team”, maar ik nam ‘t meteen voor haar op en meen het echt te zeggen dat de vriendin van mijn ex-man een hele leuke lieve meid is en dat zowel mijn ex als de meisjes met haar boffen. Zij heeft hier ook niet om gevraagd of bewust voor deze situatie gekozen. Maar ze doet ‘t maar wel en doet het goed. Ze is heel lief voor ze! Daar gaat het mij om.

“Gelukkig in de liefde”

Hoe vaak ik heb gedacht “Hoe kan ik ooit nog gelukkig worden in de liefde”, “Hoe kan iemand nu verliefd worden op een vrouw zoals ik met een rugzakje?” (al zeg ik ‘t woord rugzak liever niet, want ja ik ben een gescheiden moeder, maar heb toevallig wel de leukste dochters van de hele wereld, noem ik ze dan een rugzak? Nee!). Maar.. Ik ben heel gelukkig in de liefde geworden, en HOE! Uit onverwachte hoek kwam daar, inmiddels kan ik wel zeggen, mijn grote liefde. Ook dat is misschien vreemd om te horen, want hoe kan je praten over een grote liefde als je gescheiden bent? Het kan echt! Ik ben verliefd geworden na mijn scheiding op een geweldige vent die van mij en vooral ook van mijn dochters houdt. Hij zegt altijd, “ik werd verliefd op jou, maar ik werd het daarna echt op jullie drie!”. In het begin was het moeilijk, want hoe bouw je een relatie op met je kinderen erbij? Gelukkig wonen de meisjes bij mij, maar afspreken maakte dat wel lastig. Het was vooral als zij op bed lagen. Na een bepaalde tijd bleef mijn vriend af en toe gezellig mee eten. Dat werd vaker en vaker, en werden de meisjes zelfs verdrietig als hij een paar dagen niet kwam! Langzaam hebben we het opgebouwd met elkaar en ook met de meisjes erbij!

Moest ik mij schuldig voelen? Ik had toch ook het recht weer verliefd te raken?
Alles is zo weloverwogen gegaan. Toen we na een tijd echt voelde dat het goed zat, ook voor de meisjes, was het goed! En dan ben je smoor verliefd, maar ook een samengesteld gezin. Intensief! Voor mijn vriend vooral, want ineens stap je midden in de opvoeding en levens van twee meisjes. Maar ook voor mij, want ineens kreeg ik ook te horen van mijn vriend dat ik veel te lief zou zijn voor de meiden. Te lief? Ik? Hoezo?!

“Ze namen een loopje met me”

Achteraf Klopt het zo! Ik heb veel goed gevonden als moeder omdat ik lang medelijden had met ze. Dat bleek achteraf! Natuurlijk is er soms verdriet, maar ik koppelde alles aan de scheiding. Grote mond? “Shit.. ze heeft verdriet of er zit haar wat dwars”. “Nee, ze neemt keihard een loopje met je!” Inmiddels waren we al een paar jaar verder en dacht ik nog steeds dat alle grote monden of ieder dingetje met de scheiding te maken had! Kinderen blijven kinderen en ik zag het gewoon niet. Dus ineens kreeg ik steun en hulp bij het opvoeden en dat is heerlijk! Niet altijd rozengeur hoor, want wij hebben net als ieder ander stel ook discussies over het opvoeden, maar ik heb het zo getroffen met iemand die het beste voor heeft met de meisjes en met mij. Hij maakt huiswerk met de oudste, leest de jongste iedere avond voor en ze delen hun geheimen zoals de 1e verliefdheid van mijn dochter met hem! Gelukkiger dan dat kan je mij niet maken.

Het is dus goed zo! Meer dan goed. Ik woon inmiddels in een nieuw huis met mijn geweldige vent die mij optilt als ik val, de meisjes zitten heel goed in hun vel, zijn gelukkig, hebben hun eigen kamertjes en het gaat echt goed met ze. En met mij! Ik ben veel dankbaarder voor alles dan voorheen, neem niet alles voor lief.. En ben nog steeds tot over mijn oren verliefd op mijn vent, mijn liefde, my rock!

Ik ben gelukkig! Heel gelukkig! Ben super trots op mijn gezin. Maar de pijn blijft als de meisjes naar hun vader gaat.. iedere keer opnieuw.

Door: Antoinette Mol

Heb jij ook een bijzonder verhaal wat je graag wilt delen? Stuur mij dan een mail.
Uiteraard mag het verhaal ook anoniem gedeeld worden. Ik kijk uit naar jouw verhaal!

No Comments Found

Leave a Reply