Samen delen

Marlie: “Ineens ging ik van happy family naar single mom”

  • By
  • 26 juli 2018
In de rubriek ‘Samen delen’ wil ik iedereen de kans geven om zijn of haar verhaal te delen. Verhalen waar we onszelf in herkennen, wat ons inspireert, misschien wel motiveert, waar we kracht uit kunnen halen of een taboe mee kunnen doorbreken. Ik ben benieuwd naar jouw verhaal, want elk verhaal is uniek en bijzonder. Samen delen, samen sterk.

“Waarom huil je?”

Zaterdag 18 juni 2016
We zijn de hele dag in België geweest op bezoek bij familie. Lila wilde deze middag niet slapen dus ging haar vader rondjes met haar rijden in de auto tot ze in slaap viel. Het is alsof ik elk detail van de dagen, voordat het gebeurde, op heb geslagen. Ik denk omdat ik de kleine dingen die ons een gezin maakt zo mis. Hoe we op de terug weg samen luisterden naar het nieuwe album van Matt Simons. Het nummer “Light in you” speelde af en ik werd emotioneel. Waarom huil je? vroeg hij. Omdat dit nummer precies verteld wat ik voor jou voel, omdat ik mij nog nooit zo gelukkig heb gevoeld. Tranen van geluk! Om hem, om Lila, om ons prachtige gezin waar ik zo trots op was.

Zondag 19 juni 2016
We zijn vandaag 5 jaar samen en het is vaderdag. Zijn eerste vaderdag. Wat een bijzondere dag en wat een mijlpaal. Ik schrijf een kaart namens mij en Lila en vertel hem hoe ongelofelijk trots wij op hem zijn als vader, geliefde, beste vriend en mijn lieve aapies! (ik noemde hem altijd mijn aapies ) We gaven hem een “S is for super daddy” t-shirt en een “D is for daddy” t-shirt voor lila. Super trots rockten ze hun outfit samen!

Parijs was onze stad en omdat we 5 jaar samen waren gaf hij mij een weekend Parijs cadeau! Toen ik net zwanger was en we één van de eerste afspraken hadden bij de verloskundige vroeg hij al of je met een baby wel zomaar naar Parijs kon rijden. Dat gingen we nu eindelijk samen als gezin waarmaken!

“Wat doe je raar, wat is er aan de hand?”

Donderdag 30 juni 2016
Ik was de hele dag aan het werk in België. Januari 2016 was ik naast mijn huidige baan gestart als freelance visual merchandiser. Één keer in de twee weken had ik een klus in België en op die dag werkte hij thuis en bleef bij Lila. Papa dag.

Ik was die ochtend al vroeg weg en wilde graag redelijk op tijd weer thuis zijn om samen te eten. Onderweg terug naar huis kwam ik in de file terecht en ik appte hem geïrriteerd dat ik vast stond en het nog wel even zou duren voordat ik thuis zou zijn. We appte elkaar altijd de hele dag, hoe onze dag was, hoe het met lila ging, wat we zouden eten die dag, wie er boodschappen zou halen, een foto of gewoon om te zeggen dat ik van hem hield.

Ik kwam thuis na een drukke dag en 800km rijker op de teller. Hij deed de deur open, ik keek hem aan, gaf hem een kus zoals ik altijd deed maar ik zag meteen dat er iets aan de hand was. Ik loop de woonkamer in en zeg tegen hem : Wat doe je raar! Wat is er aan de hand? Waarop hij antwoord met : Nee niks. Vervolgens vraag ik nog een aantal keer wat er aan de hand is, maar er komt niks meer uit. Ik wist toch zeker dat er iets niet goed was. Dat voel je, dat zie je, dat weet je als je al zolang samen bent.

Die avond besluit ik bij een vriendin koffie te gaan drinken. Ik wist dat zij die middag toevallig bij hem aan de deur was geweest omdat zij de auto even moest lenen. Ik vroeg aan haar: Vond jij dat hij raar deed vanmiddag? Weet jij of er wat aan de hand is? Waarop zij zei: Nee, ja nu je het zegt, beetje verstrooid kwam hij over. Maar verder geen idee wat er aan de hand kan zijn.

Vrijdag 1 juli 2016
Ik was die dag vrij, mama dag! Hij zou ‘s avonds niet thuis komen eten want hij had een etentje van zijn werk. Na het avond eten werd lila ziek en begon met spugen. Er leek geen eind aan te komen. Ik, lila en de rest van het huis zat onder. Ik had dit nog nooit meegemaakt en raakte licht in paniek omdat ik niet wist wat ik moest doen. Ik belde hem op en vertelde dat lila de hele tijd moest spugen. Hij probeerde me gerust te stellen en vroeg of hij naar huis moest komen. Doordat ik in paniek was reageerde ik onredelijk naar hem toe en zei: Nee laat maar je begrijpt er toch niks van en beëindigde het gesprek.

“Ik ben niet meer gelukkig..”

Zaterdag 2 juli 2016
Het is zaterdag ochtend en lila ligt net weer in bed voor haar eerste slaapje. Zijn ouders zijn vandaag 40 jaar getrouwd, vanochtend zijn we als verassing met zijn alle bij zijn ouders wezen ontbijten en vanavond hebben we feest. We staan in de keuken en ik vraag hem opnieuw : Wat is er toch aan de hand? Waarop hij zei : Ik ben niet meer gelukkig. Ik moest lachen en zei hoezo niet meer gelukkig? Bedoel je op je werk? Of zit je even niet zo lekker in je vel? We hebben ook een druk leven en het is niet niks als je een jong gezin bent. Ik ratelde maar door en er kwam van alles uit maar stond er geen moment bij stil dat hij het over ons had. Dat kon namelijk helemaal niet want we waren hartstikke gelukkig, dat dacht ik althans. Toen hij weer antwoorden met ik weet het niet kwam het pas bij me binnen dat hij het over ons had. Ik keek hem aan en zei: Of bedoel je niet meer gelukkig met mij? Waarop hij zei: Ik probeer de moed niet op te geven maar ik weet niet of ik nog wel gelukkig met jou ben.

Ik wist niet wat ik hoorde, de grond zakte onder mijn voeten vandaan en tegelijkertijd kwamen er meteen zo veel vragen in me op. Waarom dan niet? Hoezo dan? Hoe kan dit? Waarom heb je nooit wat gezegd? Waarom heb je nooit wat aangegeven? Hoelang loop je hier dan al mee? Weet je zeker dat het aan ons ligt? Is het echt niet je werk? Heb je misschien een burn-out? Of een dertigersdillema? Midlifecrisis? Ik kon van alles verzinnen, maar niet dat het aan ons zou liggen. Hij zei : Ik weet het echt niet, maar ik zal altijd van je blijven houden. Waarop ik verbaasd zei: Altijd van me blijven houden? Hoezo dan, je gaat toch niet bij me weg?

Ik kon alleen maar huilen, ik begreep er helemaal niks van. Hoe kon ons dit nou overkomen? Wat moest ik doen? Ik zei hem dat ik er helemaal niks van begreep en er niks van snapte. Leg het me dan uit, vertel me wat er aan de hand is, maar er kwam niks meer uit.

Lila werd wakker en ik haalde haar uit bed. Ik besloot een rondje met haar te gaan wandelen. Even mijn gedachten verzetten, wat is er nou net eigenlijk gebeurd? Nog steeds in de veronderstelling dat het echt niet aan ons kon liggen maar de angst dat hij bij mij weg zou gaan overheerste alles. Ik wandelde richting het eind van de straat waar mijn vriendin woont. Toevallig kwamen zij en haar man net naar buiten gelopen. Ze keek me aan en zei : Niet goed? Waarop ik in tranen uitbarsten en snel met haar mee naar binnen ging. Ook zij snapte er niks van. Nadat ik wat rustiger was geworden ben ik naar huis gegaan en zei tegen hem : Ik wil je de ruimte geven erover na te denken wat er aan de hand is en wil je vragen om volgende week vrijdag met een antwoord te komen voor mij. Het maakt me niet uit of je hier blijft of liever naar je ouders gaat als je daar beter kan nadenken, als er maar duidelijkheid komt.  Daar was hij het mee eens, hij zou er over nadenken of hij thuis zou blijven of niet. Die middag was het feest van zijn ouders, mijn ouders zouden ook komen. Omdat ik niemand ongerust wilde maken en ik er nog steeds van overtuigd was dat het niet aan ons zou liggen besloot ik verder niemand wat te vertellen. Ik zette een masker op en deed net alsof ik het naar me zin had op het feest. Na 3 uur trok ik het niet meer, ik kon nergens anders meer aan denken! Ik kon geen toneelstuk meer spelen. Ik zei tegen iedereen dat Lila moe was en ik alvast met haar naar huis ging. Ik kon alleen nog maar huilen, zou hij echt bij mij weg gaan?

“Ik wil een antwoord, die kan je niet maken..”

Donderdag 6 juli 2016
Zo goed als ik me de details voor dat het gebeurde herinner zijn de dagen na zaterdag wazig voor mij geworden. Ik weet nog dat lila deze week ziek werd en de 5e of 6e ziekte kreeg. Verder kon ik alleen maar aan hem denken, aan ons gezin, waarom is hij niet meer gelukkig? Hij deed de hele week alsof er niets aan de hand was, alsof hij mij niet had verteld dat hij niet meer gelukkig was. Ik kon niet mee doen aan zijn toneelspel. Ik vluchtte het liefst elke avond weg als lila op bed lag, om maar niet in stilte naast elkaar op de bank te hoeven zitten. Hij was niet naar zijn ouders gegaan om na te denken en ging ook gewoon door met werken, sporten en het dagelijkse leven zoals het altijd was. Ik kreeg niet het idee dat hij nadacht over wat er aan de hand was dus confronteerde ik hem daarmee. Ik zei: Ik heb niet het idee dat je afgelopen week hebt nagedacht over wat er aan de hand is en ik verwacht morgen wel een antwoord van jou. Waarop hij zei dat hij die antwoorden nog steeds niet had.  Ik werd kwaad en gefrustreerd. Ik wil een antwoord, dit kan je niet maken, dit is niet eerlijk. Ik stelde voor dat hij er misschien met iemand over moest praten aangezien hij dat met mij niet kon. Ik stelde voor om met de man van mijn vriendin te praten aangezien hun de enige twee waren die van de situatie af wisten. Dat zou hij doen, morgen avond.

Vrijdag 7 juli 2016
Ik ging naar het huis van mijn vriendin en haar man kwam bij ons thuis voor hem. Met een fles wijn en een pakje sigaretten overleefde ik die avond samen met mijn vriendin. Om 01.00 uur ‘s nachts kwam haar man thuis en vertelde dat ze goed gepraat hadden. Wat een opluchting, hij had gepraat, dat was stap 1. Het zou goed komen, het ligt niet aan ons. Haar man had aan hem beloofd niks te bespreken met mij of zijn vrouw over wat hun die avond hadden besproken. Dat zou hij zelf doen. Toen ik die nacht thuis kwam sliep hij al.

Zaterdag 8 juli 2016
Vandaag zouden we naar het festival Dreamfields gaan. Wat heb ik daar enorm naar uit gekeken. Omdat ik vorig jaar zomer hoogzwanger was werd dit weer mijn eerste festival en we zouden samen met de hele vriendengroep gaan. Lila zou bij zijn ouders gaan logeren. Lila lag weer op bed voor haar eerste slaapje toen ik tegen hem zei: Ik hoorde dat jullie goed hebben gepraat gister, ik denk dat het tijd is dat je dan nu tegen mij gaat praten. Hij werd boos, zei dat ik egoïstisch was en alleen maar aan het pushen was naar antwoorden die hij niet heeft. Boos ben ik weg gegaan. Ik pakte de auto en ben rondjes gaan rijden, een uur lang, tot dat ik weer wat rustiger was. Eenmaal thuis zei hij dat hij naar zijn ouders ging, dit werkte zo niet. Zodra hij weg was begon ik met typen en stuurde ik hem dit bericht:

“Neem je tijd, ik hoor het wel als je er uit bent”

”Ik vind het heel erg dat jij mij egoïstisch vind en aan ons twijfelt! Ik heb die twijfel zelf nog nooit gehad en daarom valt dit alles mij nogal rouw op m’n dak! Voor mijn gevoel probeer ik altijd de leuke, fijne, stabiele, liefdevolle partner te zijn waar jij je thuis en fijn bij voelt. Naar mijn idee sta ik altijd overal voor open en vind ik bijna altijd alles goed! Ja, we hebben een druk leven en ja misschien hadden we dingen af moeten zeggen of minder moeten doen en meer tijd aan elkaar moeten besteden. Maar zo zijn deze dingen nou eenmaal gelopen.. Ik weet ook dat mijn eerste reactie vaak is naar jou toe als je ergens geen zin in hebt.. Kom op dat is toch leuk.. Maar naar mijn idee kom ik daar later vaak op terug omdat ik inzie dat het goed is om het misschien niet te doen.. Ik heb nog nooit van jou gehoord dat je iets niet wil of niet leuk vind of liever wat anders gaat doen! Ik ben ten einde raad en weet niet meer wat ik moet doen. Ja ik wil graag antwoorden omdat ik het niet snap, omdat er naar mijn idee niks is wat jij kan benoemen. Naar mijn idee was een week bedenktijd reëel en had ik gehoopt op antwoorden. Maar die kan jij mij niet geven! Ik hou ziels veel van je en weet niet wat ik zonder jou zou moeten! Je bent mijn alles, mijn aapie, mijn liefde, mijn beste vriend, je maakt me iedere dag aan het lachen en gelukkig , je bent een super vader voor lila en een geweldige partner voor mij waar ik nooit een moment aan heb getwijfeld! Ik vind het moeilijk en ik typ dit maar omdat ik hoop dat je mij dan wat beter begrijpt. Om er zo zelf uit te komen. Ik zou willen dat ik kon zeggen ik wil je alle tijd geven maar dat kan ik niet. Elke dag deze week dat ik wakker werd sta ik op met de angst dat je bij ons weg gaat en ik kan met t gevoel van twijfel en onzekerheid niet leven. Maar omdat ik je echt niet kwijt wil: neem je tijd, ik hoor het wel als je eruit bent. Ik denk wel dat het verstandig is als we elkaar dan in de tussen tijd niet zien of spreken. Ik hou van jou, mijn aapies! ”

 

Daarna besloot ik mijn ouders te bellen, het werd tijd dit te delen, ik kon het niet meer alleen dragen. Mijn ouders schrokken zich rot, zijn meteen in de auto gestapt en naar me toe gekomen. Ik vertelde het hele verhaal, dit hadden zij niet zien aankomen. Niemand heeft dit zien aankomen. Ze haalde me over mee te gaan naar mijn ouders thuis. Even afstand. Inmiddels had hij gereageerd en vertelde ook zielsveel van mij te houden maar dat hij echt niet meer wist of dat hij nog verder wilde. Hij vond het een goed idee dat ik mee ging met mijn ouders en ik liet hem weten dat hij maar moest laten weten als hij lila wilde zien.

Maandag 11 juli 2016
Al sinds zaterdag geen contact meer. Ik miste hem verschrikkelijk en werd gek van onzekerheid. Die middag kreeg ik een berichtje van hem dat hij lila graag wilde zien. Of het dinsdag uit kwam. Natuurlijk komt dat uit, je bent haar vader, tot dinsdag.

Die avond besloot ik hem weer een berichtje te sturen:

” Ik wil je toch vragen om morgen met een antwoord te komen voor mij en Lila hoe dit verder moet. We hebben samen een dochter en ik kan niet in brabant blijven wonen tot….? Wat de uitkomst ook is, wij kunnen niet langer in deze ongevraagde onzekerheid zitten. Ik zou graag willen horen wat er allemaal door je heen gaat. Desnoods schrijf je het op om blokkades of frustraties te voorkomen. Ik hoop dat we er samen uit komen! Ik wil er voor vechten! Ik vind het heel eng om dit naar je te sturen omdat ik bang ben dat je nog verder weg duw maar er moet wel iets veranderen. Liefs, jou aapies”

 

Geen reactie.

“Voor mij werkt het echt niet meer. Ik kan het niet meer”

Dinsdag 12 juli 2016
Rond 18.00 uur kwam hij bij mijn ouders thuis aan. Ik zag hem en gaf hem een knuffel. Ik heb je gemist zei ik. Hij antwoordde niet. Lila lag nog te slapen en we besloten haar samen wakker te maken. Hij liep haar slaapkamer op en werd emotioneel toen hij Lila zag liggen. Hij had haar natuurlijk verschrikkelijk gemist en dit heeft hij nooit zo bedoeld. Eenmaal beneden hebben we haar samen eten gegeven en verder werd er niks gezegd. Rond 20.00 uur ging Lila weer naar bed en zaten we samen buiten. Ik wilde het gesprek niet beginnen omdat ik hem wilde laten praten. Na een tijdje stilte zei hij : Voor mij werkt het echt niet meer, ik kan het niet meer. En jij vraagt alleen maar om antwoorden maar die heb ik niet.

Ik werd boos, emotioneel en vroeg wat hij dan van mij verwachtte? Dat ik maar in onzekerheid moest blijven wachten tot dat hij wist waarom hij dit voelde? Ik zei ; ik wil in therapie met jou, ik wil vechten voor onze relatie, voor ons gezin. Al moet ik de hele wereld op zijn kop zetten, dat wil ik voor jou! Ik wil je niet kwijt! Waarop hij zei: Voor mij heeft het geen zin meer.

Ik werd boos, kwaad, verdrietig, ik voelde me machteloos. Hoe kan je nou niet willen vechten voor je gezin? schreeuwde ik naar hem. Wil je nu dat ik zeg dat het over is? Want dat ga ik nooit zeggen. Waarop hij zei: dan zeg ik het bij deze, HET IS OVER! Hij liep naar zijn auto en reed weg. Dat was het dan. Mijn gezin. Mijn toekomst. 5 jaar lief en leed. Mijn aapies.  En dan ineens ben je single mom met een klein meisje van 8 maanden oud dat boven heerlijk ligt te slapen en gelukkig niks heeft meegekregen van de hele situatie.

2 jaar later

12 Juli 2018
Wauw 2 jaar alweer. Er is zo veel gebeurd. Maar waar blijft de tijd. De eerste maanden waren zwaar, het eerste jaar was zwaar! En nog vind ik de situatie regelmatig niet gemakkelijk en word ik nog steeds geconfronteerd met een toekomst die ik zo niet voor ogen had. Maar er zijn ook veel mooie dingen gebeurd.

Mijn relatie met mijn ex is top ( al zeg ik het zelf ) onze communicatie is beter dan toen we een relatie hadden en alles verloopt bijna altijd soepel. We hebben respect voor elkaar maar het allerbelangrijkste : Lila staat bij ons beide altijd op nummer één! Er word geen ruzie gemaakt, we staan open voor elkaars wensen en proberen zo goed als dat kan qua opvoeding op één lijn te zitten en dit zo veel mogelijk met elkaar te delen en te bespreken. Natuurlijk vind ik dat er nog steeds nadelen zijn en is het niet altijd gemakkelijk maar ik durf te zeggen dat we onze weg daarin al aardig hebben gevonden.

Wat ik nooit had verwacht maar toch is gebeurd is dat er een nieuwe man in mijn leven is gekomen. Iemand die niet alleen voor mij heeft gekozen maar ook voor Lila.  Iemand die voor ons gaat ondanks mijn grote rugzak en alle verantwoordelijkheid die een kind met zich mee brengt. Ik vind het zo bijzonder om te zien hoe hij elke dag meer van Lila gaat houden. Hoe hij steeds meer een rol krijgt binnen de opvoeding. Ik durf voorzichtig uit te spreken dat we steeds meer een “gezin” vormen, een gemis dat ik elke dag ervaar maar stukje voor stukje terug komt dankzij deze fantastische man! Ik kan met zekerheid zeggen dat hij de allerbeste bonus papa is die Lila zich maar kan wensen. Nou vind ik het woord “bonuspapa” best wel lastig om hier te gebruiken, dat zou betekenen dat de vriendin van mij ex ook een “bonusmama” is maar ik vind het moeilijk ( hoe egoïstisch dat ook mag klinken ) om dat andersom zo te zien of te horen. Dat is een deel waar ik mijn weg nog in moet vinden en moet leren accepteren.

Als ik alles nog is na lees ervaar ik toch een stukje trots. Ik ben trots op hoe wij er samen voor zorgen dat alles loopt zoals het loopt. Hoe wij elke dag proberen het beste te maken van onze situatie en van onze leven. Hoe wij altijd Lila op nummer één hebben staan.

Ik had nooit gedacht dat dit mij zou overkomen maar zeg nou eerlijk ; Niemand weet hoe de toekomst eruit zal zien en wat dit leven ons nog zal brengen. Wat ik heb geleerd is dat hoe diep het dal waar je in terecht kan komen ook is , er is altijd een weg terug naar boven. Als het lijkt of het geluk niet meer aan jou kant staat blijf dan geloven dat het ook bij jou weer goed komt! Jij bent sterker dan jii zelf denkt. Wij zijn sterker dan wij zelf denken. Wij bepalen zelf ons eigen geluk!

Geschreven door: Marlie Schippers

Heb jij ook een bijzonder verhaal wat jij graag  zou willen delen? Stuur mij dan een mail.
Uiteraard mag het verhaal ook anoniem gedeeld worden.
Ik kijk uit naar jouw verhaal!

1 Comment

  • Maaike

    O mijn God….
    Dit is precies wat ik nu ook meemaak. Mijn man wil ziet het niet meer zitten met mij en wil rust.
    We hebben een dochtertje van 16 maand en zijn 3 jaar getrouwd. Het enige verschil is dat hij verliefd is geworden
    op een collega van hem die wel genoeg liefde toonde en aandacht aan hem gaf. Ik jongleerde ook tussen mentale gezondheid, mama zijn, manager zijn op men werk.. Wat nu?

    Reply

Leave a Reply