Daily faye

9 maanden op, 9 maanden af

  • By
  • 15 juni 2018

En dan ineens is ze er net zo lang uit als dat ze er in zat. Is ze al net zo aanwezig in huis als haar zussen en kunnen we ons geen leven meer zonder haar voorstellen. Ons cadeautje heeft al onze vraagtekens die we vooraf hadden, compleet van de tafel geveegd en we kunnen met volle overtuiging zeggen dat de bende van ellende nu pas echt compleet is.

Mega zoetsappig en vol met clichés. Maar ik kan er niet om heen. Wat heeft buddha onze leven weer compleet op zijn kop gezet. Ik weet nog dat ter en ik elkaar aankeken de eerste nacht dat we thuis kwamen uit het ziekenhuis en zeiden “O ja, zo voelde het weer”. Nee ik ga de boel niet knapper, mooier en leuker maken dan dat het is, want sommigen van jullie weten ook dat we niet een al te beste start hebben gehad. Ze had ontzettend last van verborgen reflux, was erg onrustig, sliep amper en moeders wist af en toe niet waar ze het zoeken moest. Maar man, zo’n hummeltje is en blijft toch wel het meest bijzondere wat er is. Weer die onvoorwaardelijke liefde die vanaf seconde 1 word ‘aangezet’. Zoveel liefde dat het pijn doet.

Na die onrustige weken maakten we pas echt kennis met onze Maez. God allemachtig wat hebben we een vrolijk meisje op de wereld gezet. Als ze lacht, lacht haar hele bekkie mee en kan je mij tegelijkertijd opdweilen. En als je de meisjes zo samen ziet kan je blijven dweilen. Dat vind ik werkelijk waar het aller mooiste om te zien. De band die ze nu al hebben met elkaar. Hoe ze nu al ritueeltjes hebben en elkaar aan het lachen maken. Ja ik gooi hem er uit, dat is ‘de leven’. Dit is toch waar het om draait. Ja pak er maar een teiltje bij want ik kan er  niet lang genoeg over praten. Hoe laag mijn wallen ook hangen, hoe slap mijn tieten, buik en benen ook zijn, hoe kort ik ook kan slapen, het is het allemaal dubbel en dwars waard.

We hebben er gewoon weer een op de wereld gezet die net als haar grote zussen heel goed weet wat ze wilt en wat niet en daarmee een lekker pittig karaktertje heeft. Iets met eindelijk wat weg hebben van haar moeder. Als ik nu moest zeggen wat ze later gaat worden is dat; fijnproever. De beste meid is een ware Bourgondiër en waardeert de kookkunsten van haar moeder. Quinoa, linzen, aubergine, niks is te gek. Alleen ja zuipen, dat doet ze wel. Liters! Water. Wat fijn is dat zeg. Waar Dyem niks van moest weten gaat er bij haar als zoete broodjes in.  Mevrouw zit net als haar zus boven de groei curve maar allemaal wel in verhouding. Niks nieuws voor ons, alleen dat we ons nog steeds afvragen waar deze polderbaby’s vandaan komen?! Ontwikkeling geven we ook een dikke prima. Ze denkt dat ze al kan lopen, maar in feite blijft dit nu nog bij tegen een tafel aan staan, veel tijgeren en nu steeds meer ook echt kruipen met die pamperkont omhoog. Ze daagt ons uit voor spelletjes, wordt wild als ze bekenden ziet en zingen vind ze enig. Vooral als ik zing. Iets met mijn roeping gemist.

Ja en die nachten, die kunnen beter, maar je kunt niet alles hebben he? Maar ik ben er ‘pretty’ relaxed onder. Ik weet dat het goed komt. Ooit. Een keer. Zo denk ik overigens ook over mijn lijf. Ik heb de druk van mijn schouders gehaald om maar steeds die doelen te behalen. Scheelt overigens ook al een aantal kilo.  “Op maandag begin ik” en de “Binnen nu en een maand wil ik 2kg zijn afgevallen” heb ik even in de vriezer gestopt. Van te voren zei ik stellig dat ik al mijn kilo’s er af wilde hebben als ik was ontzwangerd, want ja, dat ben ik nu ‘officieel’. Maar zo ver ben ik nog niet. Het scheelt niet veel, maar oude broeken pas ik niet. En weet je? I’m okay. Nee, mijn lijf is niet wat het is geweest, en vind dat er best hier en daar nog wel wat verbeterd kan worden. Maar ik vind het vooral belangrijk dat ik mentaal oké ben, want vanuit daar kan ik verder. Ik voel me met de week sterker worden en heb ik meer energie. Ik geniet intens van de meisjes, kijk elke dag vol bewondering naar onze bende van ellende en voel mij ontzettend trots. Trots op mijzelf en op ons als gezin. We zijn verre van perfect, maar samen komen we een heel eind.

“Toen je in mijn buik zat leken die 9 maanden een eeuwigheid te duren, nu zijn de 9 maanden voorbij gevlogen en hoop ik dat onze tijd samen een eeuwigheid mag duren”

2 Comments

  • Floortje Haring

    Lekker blogje!
    Fijn dat het zo goed gaat, dan kan je echt genieten!❤

    Reply
    • Faye

      Dank je wel! zeker weten. X

      Reply

Leave a Reply