Daily faye

Het is voorbij

  • By
  • 8 januari 2018

“This is the end. Hold your breath and count to ten.” Adele is with me today! Man, man, man. Zo zit je met een ‘big ass’ smile achter je computertje, wetende dat dit je laatste werkdag is voordat je met verlof gaat. En zo bestel je nog even snel een jurkje op internet om je zwangerschapskilo’s te verbloemen, zodat je wellicht een “wat zie je er weer goed uit” kunt incasseren op kantoor in plaats van “zooooo, lekker genoten van je verlof zeker?”.

Dat de tijd in je verlof voorbij vliegt weten we stiekem allemaal wel. Maar wat vond ik het heerlijk om te zeggen “tot volgend jaar” om vervolgens bijna 5 maanden thuis te ‘zitten’. De eerste maand kon mij niet snel genoeg gaan, want ik kon niet wachten om ons nieuwe meisje te verwelkomen. Na een vrij snelle bevalling kwam zij ter wereld met 40 weken + 1 dag en konden wij eindelijk met zijn vijven genieten van elkaar en de aankomende maanden.

De tweede maand van mijn verlof was het meest overweldigend van allemaal

We weten allemaal dat baby’s huilen,  dat hoort er bij. En dat zij de eerste paar dagen wat onrustig was, leek mij vrij normaal voor een baby die net op de wereld was. Maar we merkten al gauw dat er meer aan de hand was. Zo wilde ze niet graag op haar ruggetje liggen want anders zetten zij het op krijsen. Dus eventjes rustig weg leggen in de box of dergelijke was er niet bij. Ook hoorden wij haar voeding voortdurend omhoog komen en slikte zij dit steeds weg  waarna er een huilsessie begon. Haar handjes waren altijd gespannen of in een vuist en we zagen haar lichaampje regelmatig overstrekken.  Er heersten eigenlijk een continue onrust. Ik was die periode erg onzeker en vond het ontzettend pittig. Ik heb wat afgehuild en gegoogled. Ik twijfelde aan alles. Maar ik twijfelde niet aan mijn gevoel dat het niet goed zat. Ik stapte naar de huisarts en somde alles op. De huisarts (en ook het consultatiebureau) deed het af met “ze moet gewoon wennen aan de nieuwe wereld”. Maar toen ik daar voor de tweede keer zat, huilend met een krijsende baby op mijn schoot, zag die dokter toch wel dat het niet helemaal goed zat.

In mijn gedachten lijkt het zo ontzettend lang te hebben geduurd maar achteraf viel het reuze mee omdat wij er gelukkig snel bij waren. We werden doorgestuurd naar de kinderarts, die ons meteen serieus nam. Wat is het dan fijn als je gehoord wordt en bevestigd krijgt dat je dus toch geen zeikerd bent. Want zo voelde ik mij. Zo’n truttenmoeder die voor elke ‘wisje wasje’ de telefoon pakte. Maar onze meid bleek wel degelijk iets te hebben, namelijk verborgen reflux. Nu hebben bijna alle baby’s daar wel last van, alleen  de een net wat meer dan de ander. We begonnen met ‘Johannesbroodpitmeel’, hierdoor werd de voeding wat zwaarder zodat het beter op haar maagje bleef liggen. Ook bakerden wij haar goed in voor het slapen gaan. Dit leek te werken. We kregen ineens een heel ander meisje. Ze was vrolijker, sliep wat beter. Maar dit was helaas voor korte duur. Na 4 dagen begon de ellende weer. Inmiddels hadden we ook al ‘hulp’ gezocht bij een Osteopaat, onder het mom van ‘baat het niet schaadt het niet’. Er zaten wel wat dingen vast, vooral bij haar maagje en nek. Na twee sessies was alles ‘verholpen’ en ‘in orde’. Tegelijkertijd, op advies van de kinderarts, zijn we begonnen met andere voeding, ‘Nutrilon Omneo’ in combinatie met de ‘Johannesbroodpitmeel’. En toen, toen kregen wij pas echt onze baby.

Nu was het tijd om te genieten

Het genieten begon bij ons toen pas. Ze sliep overdag en nu niet meer alleen in mijn armen, en ik kon eindelijk ook echt wat tijd vrij maken voor Dyem. Want oh, wat miste ik haar. Zelfs al zat ze naast me. Van 6 jaar samen en onafscheidelijk zijn, naar ineens een heel stuk minder. Ik had twee ‘angsten’ tijdens mijn zwangerschap. De een was “kan ik echt net zoveel houden van de tweede als van de eerste” en de ander was dat ik Dyem tekort zou doen en mijn aandacht niet goed kon verdelen. Van een kan ik volmondig zeggen “Ja dat kan!”. Ik hou van al mijn kinderen evenveel. Niet te doen. Wederom weer vanaf het eerste moment. Van de ander kan ik zeggen dat ik het daar nog steeds erg moeilijk mee heb. Laat ik voorop stellen dat ik mij geen leven zonder Maez meer kan voorstellen. Maar ik mis het alleen samen zijn met Dyem wel ontzettend. Het is gewoon een feit dat een baby heel veel aandacht nodig heeft. En nu was het bij ons de eerste weken nog even dubbel zo heftig en was echt alle aandacht gericht naar Maez. Maar nu Maez zich steeds lekkerder begon te voelen kon ik ook steeds meer momentjes met Dyem pakken. Lekker haar naar bed brengen, even samen kletsen en een verhaaltje voorlezen.

De weken vlogen voorbij en er begon een soort van ritme te komen. Niet zo zeer met vaste tijden, maar het huis reilde en zeilde weer een beetje. We probeerden het voor onze andere meiden zo ‘gewoon’ mogelijk te houden. Vastigheid, oftewel die drie R’en (lekker cliché maar waar!). En we merkten dat Maez hier ook baat bij had. Zo begon ik met vaste ritueeltjes en deed ze haar slaapjes in haar eigen bedje op haar kamer. En dat was een succes. Ze pakte veel beter haar rust en ik dus ook. Toch sloeg de onzekerheid zo nu en dan flink toe. Ik had google in mijn favorieten staan want op momenten twijfelde ik over van alles. Of ze wel genoeg sliep, of juist niet te veel sliep. Of ze naar 5 flessen moest of dat ze het nog prima zo deed zo. En ‘moest’ ze niet nu al kunnen door slapen? Moet ik haar eigenlijk wakker maken voor een voeding of gewoon afwachten wanneer ze zelf zou komen? Ik werd er gek van, van mijzelf. Ik kon mij niet heugen dat ik zo bij Dyem was. Misschien omdat we nu zoveel vergelijkingsmateriaal hebben op bijvoorbeeld social media. Hoewel ik het soms heel fijn vond om te kunnen sparren met andere mama’s hoe zij er in stonden, werd ik er juist ook wel weer erg onzeker door en dacht ik elke keer, misschien moet ik het dan zo aanpakken. Tot voor kort waren er dagen bij dat ik zelfs niet meer kon genieten omdat ik alleen maar bezig was met wanneer ze moest eten en slapen. Ik haalde haar uit bed en was in mijn hoofd alweer aan het tellen wanneer zij weer terug naar haar bed moest. Vreselijk en om te janken. Hoezo?!

Waarom was ik zo panisch?

Ik was zo bezig om Maez in een ritme te krijgen. Voor haar maar ook voor ons als gezin. Want hoe k*t is het als ik haar moest wakker maken uit haar slaapje als ik Dyem naar school moest brengen of haar juist moest ophalen. En waar het de ene week leek te werken ging de andere week ineens helemaal anders. En toen besefte ik mij, het is een baby Faye, geen robot! Ik vond mijzelf verschrikkelijk op momenten. Waarom kon ik bepaalde dingen niet loslaten? Misschien wilde ik onbewust nog meer bewijzen dat ik het allemaal wel kon. Want dat ‘moet’ immers ook wel als je er al 1 hebt toch? Ik weet het niet. Maar wat ik wel wist is dat ik moest kappen hier mee, want het einde van mijn verlof was in zicht en ik moest genieten in plaats van stressen.

Laat het wel duidelijk zijn dat ik ook echt ontzettend heb genoten van mijn gezin de afgelopen tijd en dat ik echt niet heel de tijd als een panisch en geschift wijf op de klok zat te kijken. Uiteindelijk deed en doe ik alles om het beste uit mijn gezin naar boven te halen met ontiegelijk veel liefde. Het is dat stukje perfectionisme in mijn karakter wat soms echt een ‘pain in the ass’ is. En kan ik nu alles loslaten? Nee nog steeds niet, dat zit in mij. En ik denk dat dat bij heel veel vrouwen hetzelfde is. Maar genieten lukt mij nu wel beter. Veel beter.

En toen kwam Elza weer om de hoek kijken

Wat ik eigenlijk (weer) heb geleerd de afgelopen tijd, is dat je altijd moet luisteren naar je eigen gevoel en je niet van de kaart moet laten brengen door wat een ander kindje doet of wat een andere mama doet. We mogen best geïnspireerd raken door elkaar of advies aannemen van een ander, maar onthoud dat elk kindje anders is en dus ook anders reageert. En hoe meer je los laat hoe meer er naar je toekomt.

Ik ben overigens nog niet op Elza’s niveau hoor met dat loslaten. Want morgen bij de crèche piep ik wel anders. Maar het begin is er. Ik wil streven naar verbetering en naar mijn voornemens.

Wish me luck!

No Comments Found

Leave a Reply