Daily faye

Het jaar van uitersten

  • By
  • 30 december 2017

Moet dat? Weer zo èèn die sentimenteel, misselijkmakend en poezelig terugblikt op het afgelopen jaar. Ik voel je. Maar hoe je het ook went of keert, naar mate het einde van het jaar nadert, ga je denken, overdenken en terugblikken. Afgelopen jaar was voor mij het jaar van uitersten.

Ja god, ik begin toch met een cliché,  maar wat is het voorbij gevlogen allemaal. In de eerste week van januari (2017) gingen wij met vrienden naar de Efteling. Ik hoor ons nog zo kletsen over gezinsuitbreiding. Ik vond het met z’n vieren meer dan prima. Gezegend met 2 gezonde meiden, steeds meer vrije tijd, je kent het wel. Niet wetende dat ik toen al zwanger was.

Ik moet eerlijk bekennen dat het voor mij een ontzettende shock was. Ik liep naar boven met de test in mijn handen en de tranen over mijn wangen. “Zie je wel!” zei ik. Ter lag in bed en wist niet zo goed hoe hij moest reageren. Zelf was hij ‘beyond’ enthousiast, maar omdat hij mij zo zag zitten dacht hij ook; shit wat moet ik nou zeggen. Dus hij zei niks. Ja, nee top! Dat is dus iets wat je precies NIET moet doen. Oke, tweede poging dacht hij. “Alles komt goed lief”. “Alles komt goed? Zie je me al gaan met een baby op de fiets door weer en wind, en waar moet de baby slapen? We hebben helemaal geen plek? De auto is te klein! En al die spullen? En wat zullen je ouders wel niet denken? Die kunnen toch niet op 4 kinderen passen?!”Ja, dat ben ik. Ik zie  beren op de weg, hele grote. Altijd.

Het had natuurlijk geen reet uitgemaakt wat Ter had gezegd dat moment. Alles was effe ‘too much’. Ik moest het laten bezinken want mijn hart bonkte in mijn keel. En iets in mij wilde het aan iedereen vertellen. Ik was enthousiast. Dus toch! Maar ik was ook bang. Bang dat ik Dyem te kort zou doen. Bang of ik wel net zo veel kon houden van een ander kindje als van Dyem. Bang dat ik mijn aandacht niet goed zou kunnen verdelen. Maar het enthousiasme won. Het had zo moeten zijn. Hoe lang en hoe vaak hadden we het er wel niet over gehad? Toch nog een kleintje er bij. Nieuwsgierig hoe hij of zij er dan uit zou zien. Hoe leuk het voor de meisjes zou zijn. De stap echt zelf zetten hebben we nooit gedurfd, maar wat zijn wij blij dat het lot ons een handje heeft geholpen.

Het was een jaar waar de liefde centraal stond. Waar liefde groeide, bloeide maar ook pijn deed. Waar banden hechter maar ook slechter werden. Een jaar waarin ik mijzelf heb durven ontplooien en mijn creativiteit eindelijk een podium heb gegeven. Een jaar waarin ik op het hoogste puntje van de berg heb gestaan maar er ook keihard van afgedonderd ben. Een jaar waarin ik heb geleerd om dingen los te kunnen laten en niet moet streven naar perfectie maar naar verbetering. En tevens het jaar waarin ik moeder ben geworden van twee. De twee die mijn spiegel vormen. Confronterend maar bijzonder.

Uitersten dus. Gehuild van blijdschap en van verdriet. Gelachen, gegeten, gescheten, gespuugd, gedanst, geleerd.. Alles heeft de revue gepasseerd. En ondanks dat 2017 mij een eerste groef op mijn voorhoofd heeft gegeven, had ik deze voor geen goud willen missen.

Ik zie elk jaar als een steen. Dit jaar gooi ik de 27ste steen in mijn rugzak. Het is een zware, maar wel een bijzondere. Ze staan voor mooie en minder mooie herinneringen. Maar uiteindelijk maakt deze verzameling mij wel tot de persoon die ik vandaag de dag ben.

“Love will save the day” 

No Comments Found

Leave a Reply