Daily faye

Hoe gaat het nu met ons als gezin van vijf?

  • By
  • 5 augustus 2018

Over ruim een maand tikken we een jaar aan. Een jaar als gezin van vijf. En het is voorbij gevlogen. I know, ik gooi er een lekkere cliché tegen aan, maar ik kan er niet om heen. “Time flies when you’re having fun”.. 

Laat ik er geen doekjes om heen winden, ‘fun’ heb ik afgelopen tijd vaak genoeg vervangen voor ‘verstand op 0’. Want hoe ‘lekker’ mensen ons ook zien gaan, en vragen hoe we dat toch doen, kan ik alleen maar zeggen, “you just do”. Niet bij nadenken en gaan.

Een gezin hebben zie ik als het runnen van een bedrijf. Een bedrijf waarin je veel liefde en tijd moet investeren anders draait het uit op stront. En soms zijn er kinken in de kabels, loopt het wat stroef, of gaat het niet helemaal zoals het zou moeten gaan. Maar zolang je alles met de beste bedoelingen doet en met liefde, krijg je er uiteindelijk een hele hoop voor terug. En dan heb ik het niet over de wallen, hangflappen, klots knieën en de hele bende. Want die krijg je er ‘gewoon’ gratis bij.

En ja, bij ons thuis is het 9 van de 10 keer een beestenboel, een complete chaos, of een verschikkelijke tering bende, maar dat zal mij echt aan mijn reet roesten. Ik vind het vaak al een knap staaltje werk als ik een schone onderbroek heb weten aan te trekken als ik op het werk aan kom. Dus inplaats van dat ik mij druk ga maken om dingen die mijn leven lastiger maken, kies ik er voor om in oplossingen te denken. Waar ik vroeger alles zelf wilde doen omdat dat ‘hoort’, kies ik tegenwoordig vooral voor gemak. Denk aan een Hello Fresh. Je hoeft geen boodschappen te doen en te bedenken wat je moet eten, maar je eet wel gezond en gevarieërd! Win, win. Stressen en irritaties voorkomen in de ochtend en misschien nog wel, pak hem beet, 5 minuten snooze meepakken? Ik zit gewoon met mijn blote bakkes op de fiets om in de trein mijn make-up te doen. Life! Sporten? Dat woord ken ik niet. Mijn conditie staat inmiddels gelijk aan dat van een sta caravan, en ik doe niet meer dan de sportschool sponsoren. Doen we er aan? Ik ben een master in verbloemen geworden, en ik heb geaccepteerd dat de enige bikini die ik nu nog kan dragen, is een bikini die tot aan je navel zit waarbij al het vet onder de gordel word opgehoopt tot 1 grote dikke poes. Werken aan de website, dat doe ik tussen de bedrijven door. Vaste tijden en dagen is momenteel te ambitieus. Ik werk in de trein, of als het hele huis slaapt. Het doel om elke dag een artikel online te knallen heb ik even in de vriezer geparkeerd. En ik ben tevreden met wat ik wel kan behalen.

Dus ja, het leven met drie kids gaat niet altijd over rozen, het is zo nu en dan flink aanpoten. Je hebt het gevoel alsof je in een sneltrein zit die steeds een halte mist en maar door blijft gaan. Of een achtbaan waarvan het ritje maar niet stopt. Maar ik zit goed in die trein. En achtbanen zijn ook wel mijn ding.

Afgelopen jaar zijn er veel veranderingen geweest. Naast dat we zijn uitgebreid als gezin, ben ik veranderd van baan, raakte ter zijn baan kwijt, heb ik mijn website gelanceerd, hebben we te maken gehad met het verlies van dierbaren, en dat terwijl de rest allemaal gewoon door gaat. En soms was dat even heftig, heb ik ook echt wel gedacht, hoe gaan we dit allemaal doen. Maar in the end komt het allemaal goed. Ik heb graag altijd alles in handen. Wil goed voorbereid zijn en een plan hebben. Maar wat ik het afgelopen jaar wel heb geleerd is dat dingen nooit gaan zoals ze horen te gaan. Het is zoals het is, en je moet het nemen zoals het komt. En soms begrijp ik niet waarom juist die dingen ons overkomen, maar ik moet het niet willen begrijpen. Alles gebeurd met een reden, dus daar vertrouw ik maar op.

Ik snap de uitspraken nooit zo goed van mensen die zeggen dat je leven ‘stopt’ als je kinderen krijgt, want sindsdat de kinderen er zijn, leven wij juist meer. Zij zijn met recht een verrijking in onze levens. Zoveel liefde, vreugde en gezelligheid brengen de meisjes met zich mee. En heus wil ik ze wel eens in de voorraadkast dauwen met de deur op slot. Maar ik wil ze vooral in een doosje doen en ze voor altijd bij me houden. Ik wil ze elke minuut van de dag vertellen hoeveel ik van ze houd, hoe trots ik op ze ben, hoe gelukkig zij mij maken, want ze hebben werkelijk waar geen idee. Het gevoel wat zij mij geven als ze met z’n 3en aan het spelen zijn. Het laat mijn hart glimlachen.

Dus ja, het gaat goed met ons. Maez is van een onrustige baby met verborgen reflux naar een vrolijk en ondernemend meisje gegaan. Het slapen gaat sinds de slaaptraining ontzettend goed en we zitten eindelijk in een relaxter ‘schema’. Ze laat ons elke dag weer lachen met die boender kop van haar, haar streken en humor. Dyem is getransformeerd tot (in mijn ogen) een tiener. Het contrast is reuze, en mis (nog steeds) onze tijd samen. Gelukkig kunnen we die nu steeds meer pakken doordat we als gezin meer rust hebben. Haar hartje is van goud en is zo lief voor haar zusje. Dit is wat ik had gehoopt. En het mooiste om te zien. Haar zusje krijgt nu alle kusjes en knuffels en mama hangt er maar een beetje voor spek en bonen bij. Zo nu en dan zoekt ze aandacht, en soms is dat op een negatieve manier. Maar we hopen door middel van praten, en haar meer apart mee te nemen, dit te verminderen. Tyra is de opper zus, ook wel tweede moeder (in a good way) voor de meisjes. Hoe lief en zorgzaam ze voor beide zusjes is, is ontzettend mooi om te zien. Vandaag is ze 13 geworden, 13 jaar. En ik kan het maar moeilijk geloven. Ik trek de tijd heel slecht. Want de tijd gaat hard. Het is alsof je met je ogen knippert en ineens is ze een jonge dame. Steeds vaker kijk ik naar haar en denk ik, hoe dan?! Ik heb haar dan wel niet op de wereld gezet, maar ik heb haar wel de grote wereld in geholpen, en dat zal ik altijd blijven doen. En tot slot, mijn man. Onze relatie heeft een hoop te verduren gehad, want in 10 jaar gaat het niet alleen maar over roosjes. Maar de kracht is, om er iedere keer weer sterker uit te komen. Je vecht als het het vechten waard is. En dat zullen we altijd blijven doen. We zullen altijd blijven praten, benoemen, schreeuwen, steunen, kussen en liefhebben. Want als je zoveel moois hebt om trots op te zijn, laat je nooit meer los. We said forever, and we always do. Ik denk dat we wel kunnen zeggen dat Maez  ons als gezin nog hechter heeft gemaakt dan dat we al waren.

“We thought we had it all, but now we have everything and more”.

2 Comments

  • Natalie Vijfhuizen

    Gelezen met kippenvel en een brok in me keel. Ben je toch een fantastische schrijfster, één van de weinige (mede) mama bloggers die écht boeiend kan schrijven. Super trots op je en hoe je alles doet! X

    Reply
    • Faye

      Ik kan niet anders dan zeggen dat dit een groot compliment is lieverd. En dat het mij weer raakt hoe jij reageerd. Dank. Liefde voor jou

      Reply

Leave a Reply