Daily faye

Ik ben mijzelf voorbij gelopen

  • By
  • 2 oktober 2018

Het is koud, guur en het regent. Ik merk al gauw dat ik mij veel te koud heb aangekleed. Ondanks dat het niet hard regent, zijn mijn kleren al aardig vochtig. Het ruikt naar natte hond en ik moet nog een hele dag. Ik hol gauw naar het perron en stap vluchtig de trein in. Ik heb mazzel, er is nog 1 plekje vrij. Terwijl ik mijn oortjes in doe om muziek te luisteren kijk ik om mij heen. Ik zit naast een man die druk aan het bellen is in een taal die ik niet goed kan verstaan. Tegenover mij zit een jonge vrouw van ongeveer mijn leeftijd een serie te kijken op haar telefoon. Naast haar zit een oudere mevrouw voor zich uit te staren. Het valt mij op dat van de 20 mensen die ik zie, er 18 zijn die naar het scherm van hun telefoon kijken. Normaal zou ik de 19e zijn, maar vandaag niet. 

Er gaat van alles door mij heen, en mijn ogen gaan van links naar rechts. Ik bestudeer stuk voor stuk de mensen die ik zie. Ik vraag me af wat er nu in hun om zou gaan. Hoe hun ochtend is verlopen, hoe zij zich voelen. Ik denk aan hoe we meer van onze omgeving zouden kunnen genieten en mee zouden krijgen als we eens niet op onze scherm zaten te kijken. Hoeveel actiever we zouden zijn, creatiever, gelukkiger en rustiger.

We missen een hoop, en dat in een tijd waar we zoveel hebben. We verlangen naar meer, naar aandacht, naar erkenning, goedkeuring en bevestiging. We laten ons geluk afhangen van andermans acties. Terwijl de enige die verantwoordelijk is voor geluk ben jijzelf. 

Ik ben gelukkig, maar ik ben ook verdrietig, gefrustreerd, onrustig en moe. We weten allemaal dat je soms eens uit die sneltrein moet stappen om bij een halte op adem te komen. Jezelf de rust gunnen en de ruimte geven die je op dat moment nodig hebt. Ik heb dat de afgelopen tijd niet gedaan, juist het tegenovergestelde en besef nu dat ik mijzelf een beetje voorbij ben gelopen. Het verlies van twee dierbaren kort op elkaar is harder aangekomen dan ik had verwacht en dat het slechte nieuws niet lijkt op te houden werkt ook niet mee. Je weet dat de dood er is en steeds dichterbij zal komen, maar als het dan echt gebeurd grijpt het je bij de keel. Ik word verdrietig, angstig. Ik had dit al als kind en kan er moeilijk mee dealen. Bevatten of begrijpen doe ik niet.

Het is heel cru, maar door de impact van nare gebeurtenissen word je weer met beide benen op de grond gezet. Je beseft je dan maar weer al te goed dat we niks, maar dan ook niks voor lief moeten nemen in het leven. Dat we moeten genieten van de kleine dingen, van elk lachje maar ook van elk traantje. 

Ik koos er vandaag voor om niet op mijn telefoon te kijken in de trein, om voor mij uit te kijken en mijn gedachten de vrije loop te geven. Ik wil vaker mijn ogen richten op de echte wereld, de echte mensen en het echte leven. Want in de tijd van nu, waar we alles hebben, waar alles snel gaat, waar latten hoog liggen, waar we onszelf een grote druk opleggen, waar alles moet, vergeten we vaak waar het echt om draait, en dat is elkaar, de liefde én gezondheid. 

“Het leven moet met liefde en humor worden geleefd, liefde om het te begrijpen, humor om het te dragen”. 

1 Comment

  • Joyce Schoenmaker

    Super mooi meis en zo onwijs waar <3 thanks for sharing

    Reply

Leave a Reply