Daily faye

Tegelijk zwanger met mijn moeder

  • By
  • 18 april 2018

Ik leerde Ter kennen toen ik 17 was. Hoewel hij in onze eerste jaar al sprak over kinderen, moest ik er nog even niet aan denken. Bovendien, er was al een kindje, namelijk Tyra. Maar na twee jaar begonnen de welbekende kriebels. We woonden inmiddels ruim een jaar samen toen we besloten er voor te gaan. Ik belde diezelfde dag nog mijn moeder om te vertellen dat ze misschien binnenkort wel oma zal worden. Nog geen 2 weken later was het mijn moeder die zwanger was..

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik was op mijn werk toen mijn moeder mij belde. Nietsvermoedend liep ik naar de gang. Uiteindelijk heb ik daar een half uur verstijfd stil gestaan. Ik dacht dat het een grap was. Mijn moeder zwanger? Van wie dan? Zij en papa waren nog niet zo lang gescheiden en ik bedoel, ze is 40 en bovendien, het is haar tijd om oma te worden niet nog eens moeder! Het was voor haar ook een complete verrassing. Ze ‘dacht’ dat ze überhaupt niet eens meer zwanger kon raken. Maar het viel bij mij compleet in het verkeerde keelgat. Juist omdat ik net koud 2 weken geleden had verteld dat ter en ik zwanger wilden worden.

Kort na het nieuws kwamen we er achter dat ook wij zwanger waren. We scheelden nog geen twee maanden. Sommigen noemden het bijzonder, we stonden zelfs samen in de Viva met ons verhaal. Maar ik vond het niet bijzonder. Ik vond het op zijn zachts gezegd, kut. Ik wilde dat mama er voor mij was, mijn gezeik kon aanhoren, met mij ging shoppen voor de baby, gewoon even alle aandacht naar mij. Klinkt misschien suf of egoïstisch, maar zo zag ik dat. Het was mijn tijd. En haar tijd als oma. Helaas werd onze band gedurende de zwangerschap er niet beter op. Ik had gewoon heel erg het gevoel dat zij er niet voor mij kon zijn zoals ik het altijd voor ogen had gehad. Hoe kon ze nou volledig oma zijn als ze straks volle bak aandacht moest geven aan haar eigen kleintje? En als ik moet bevallen? Dan is zij net bevallen, hoe moest dat dan allemaal?

Het was vooral dat plaatje wat ik in mijn hoofd had, in mijn ogen was verscheurd. Ik werd er gewoon heel erg verdrietig van. Als je je moeder belt om even bij te kletsen over hoe je je voelt en hoe de zwangerschap verloopt, dan wil je daarna niet horen hoe het met haar zwangerschap is. Bij een vriendin wel, maar bij je moeder wil je gewoon dat zij je steunpilaar is. Punt. Het ging er gewoon allemaal even niet in bij mij. En ik hoor je denken, ik, ik, ik. Maar ik dacht ook alleen maar even aan mijn eigen gevoel. In mijn ogen dacht mijn moeder alleen aan zichzelf en niet wat dit voor een impact op ons zou hebben. Het heeft een lange tijd heel erg tussen ons in gestaan. Er moesten dingen weer groeien en ik ben heel blij dat ik nu kan zeggen dat dit inmiddels al geruime tijd is gebeurd. Onze band is denk ik sterker en hechter dan ooit. Mijn zwangerschap van Maez was dan ook iets wat mijn moeder zag als een tweede kans. Alle focus op mij, mijn kwaaltjes, mijn verhalen, alles eigenlijk. En dat was en is zo fijn! Ze is nu echt een oma, voor al onze meisjes.

Aan het feit dat ik nog een zusje heb kan ik nog steeds niet wennen. Mama en ik zijn er heel open over en ze weet hoe ik tegenover alles sta en hoe ik er over denk. Ze weet dat ik het moeilijk heb gehad en soms nog steeds heb. Het heeft niks te maken met bijvoorbeeld jaloezie. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar het is een gevoel. Of beter gezegd, geen gevoel. Het is een gekke gewaarwording dat onze kinderen even oud zijn en met elkaar spelen. Dat haar dochter dus de tante is van mijn dochter. Ik vind het leuk dat als we samen zijn dat de meisjes met elkaar spelen, maar ikzelf heb nog steeds een ‘ver van mijn bed show’ gevoel. Ik vraag mijzelf soms wel eens af of dit gevoel misschien anders zou zijn geweest als mijn vader ook haar vader zou zijn. Maar ik denk het van wel. Het leeftijdsverschil is zo groot, dat ik geen connectie voel. Nog niet. Wellicht komt dit als zij straks ook volwassen is.

Waar de ene zwangerschap ons wat uit elkaar heeft gedreven, heeft de ander ons weer dichter bij elkaar gebracht. Dat vind ik bijzonder.

Ben jij iemand met een bijzonder verhaal. Een verhaal waar we ons allemaal in kunnen herkennen, wat ons inspireert, misschien wel motiveert. Waar we kracht uit kunnen halen of juist een taboe mee kunnen doorbreken? Stuur dit dan op naar ask@fayebone.nl en deel dit (anoniem) met ons. “Samen delen, samen sterk”.

3 Comments

  • Linda

    Wat een bijzonder verhaal! Ik kan me eigenlijk best heel goed in je inleven hoor, dus ik denk niet dat je je hoeft te excuseren met “ik, ik ik”. Ik kan trouwens wel zien van wie je je looks hebt!

    PS de hamvraag blijft wel onbeantwoord…. van wie dan? 😉

    Reply
  • Juliette

    Wat een mooie aftrap van ‘samen delen, samen sterk’ ! Heel eerlijk en integer. Kan mij best voorstellen dat het een hele gecompliceerde situatie was.
    Die wangetjes van Dyem <3

    Reply
  • Kelly

    Zeker een bijzonder verhaal lieverd. Knap dat je al je eerlijkheid en gevoel zo kunt verwoorden en wilt delen. Dikke klapzoen voor jou

    Reply

Leave a Reply